ได้ยินคำตอบจากอีกฝ่าย เขาก็วางสายโทรศัพท์ไป พลางเลิกคิ้วมองไปที่เธอ “พอใจแล้วหรือยัง?”
“พอใจแล้วค่ะ” เธอพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มเผยให้เห็นฟันสีขาวที่เรียงสวย
จะไม่พอใจได้ยังไง? ยี่สิบเท่าเลยนะ！
ในชั่วพริบตาก็เป็นวันที่ 1 ตุลาคม เป็นเช้าที่มีแดดส่องจ้า แต่เมื่ออันโหรวคิดว่าต้องไปทำงานก็ไม่อยากลุกออกจากที่นอน
นี่มันวันเกิดเธอนะ！
”แม่จ๋า สุขสันต์วันเกิดค่ะ!” หยางหยางและหน่วนหน่วนปลุกเธอตั้งแต่เช้าบนเตียงนอน ประสานเสียงปลุกเธออย่างพร้อมเพรียง
เธอลุกขึ้นจากเตียงนอนและจูบที่แก้มลูก ๆ ของเธอ “ขอบคุณนะคะเด็กน้อย”
”แม่จ๋า ของขวัญ!” หน่วนหน่วนหยิบภาพวาดออกมาให้เธอดูด้วยรอยยิ้ม “แม่จ๋าชอบไหมคะ?”
อันโหรวควบคุมสติตัวเอง ต้องยับยั้งชั่งใจตัวเองห้ามไม่ให้เด็กน้อยทั้งคู่รู้เด็ดขาด
“แม่จ๋าไม่ชอบเหรอคะ?” หน่วนหน่วนมองเธอที่นิ่งไป และถามอย่างสงสัย
“ชอบสิคะ แม่จ๋าชอบที่สุดเลย!” เธอรับภาพวาดจากมือของหน่วนหน่วนมามองดูอย่างจริงจัง
เดิมทีตรงกลางของรูปภาพต้องเป็นเธอที่ยืนจูงมือหยางหยางและหน่วนหน่วน แม้จิตรกรตัวน้อยวาดมันอย่างตั้งใจ แต่เธอกลับไม่ชอบภาพของเด็ก ๆ เลยสักนิด
ว่าแต่ทำไมด้านข้างของหน่วนหน่วนถึงมีผู้ชายจูงมืออยู่ ด้านข้างหยางหยางก็ด้วย
สองสิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร?
“แม่จ๋า รูปนี้คือหนูกับพี่ชายวาดด้วยกัน ตรงกลางคือแม่จ๋า คนที่จูงมือหนูคือคุณลุงจิ่ง ส่วนคนที่จูงมือพี่ชายอยู่คือคุณลุงถัง พี่ช
