หาเขาและพูดว่า “หรือไม่นายก็เอามีดมาแทงฉันก็ได้ เราจะได้หายกันไง!”
จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้าขึ้นมองพลางกางมือขวาออก และพูดว่า “มีด”
“นายเอาจริงดิ!” ฉีเซิงเทียนกลัวมาก รีบชักมือกลับทันที
“ทำไมนายไม่คิดถึงความรู้สึกของฉันในตอนนี้บ้าง เลิกพูดไร้สาระ ไปเอามีดมาหรือจะออกนอกประเทศไป เลือกมาซะ!” เขาจงใจสะบัดมือไปมา ก่อนจะเอียงหัวเล็กน้อยและยิ้มที่มุมปาก
“พี่เฉิน ผมจะเก็บมีดที่ทำร้ายพี่ไว้ทำไมกัน ผมโยนมันทิ้งไปไกล ๆ แล้ว!” เขาจะลืมได้ยังไงว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น ขนาดเขาช่วยสร้างโอกาสกับสาว ๆ แล้วด้วยนะ!
จิ่งเป่ยเฉินใช้มือขวายกโทรศัพท์ขึ้นมาและกดไปที่หมายเลข 1 ซึ่งปลายสายก็เชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร สายก็ถูกตัดโดยฉีเซิงเทียน
“งั้นนายก็ควรหาเหตุผลที่ฉันจะเข้าใจมากกว่านี้” ไม่อย่างนั้นละก็ เขาจะโทรไปหาอันอีหานและให้จองตั๋วบินออกนอกประเทศให้ฉีเซิงเทียนซะ
“ประธานจิ่ง ในเมื่อคุณบาดเจ็บขนาดนี้ก็หาโอกาสใช้ของพวกนี้ให้เป็นประโยชน์สิ! เช่นการให้เธอป้อนข้าว เปิดแฟ้ม ใส่เสื้อผ้า พาไปห้องน้ำ จะได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น รับรองไฟมันต้องติดแน่ ๆ!” ฉีเซิงเทียนพูดพลางพยักหน้าอย่างรุนแรง “ผู้หญิงทุกคนล้วนมีน้ำใจ เราเองก็ไม่ควรปล่อยให้โอกาสพวกนี้หลุดลอยไปนะ”
จิ่งเป่ยเฉินวางโทรศัพท์ลงอย่างช้า ๆ ที่ฉีเซิงเทียนพูดมาก็ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่หน่อย ๆ
เมื่อฉีเซิงเทียนเห็นเขาวางโทรศัพท์ ห
