นแขนของจิ่งเป่ยเฉินแบบนั้น
เธอนั่งลงที่โต๊ะก่อนจะมองไปที่ยาในมือ ดวงตาของเธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ
ถ้าหากเขาได้รับบาดเจ็บ แต่เมื่อวานเขาบอกว่าไปโรงพยาบาลเพื่อพบแพทย์? หรือว่าคุณนายจิ่งจะมีความสามารถทำให้แพทย์จัดการเรื่องพวกนี้ได้
เธอยิ่งคิดมากก็ยิ่งรู้สึกแปลก หรือว่าจิ่งเป่ยเฉินนอกจากจะได้รับบาดเจ็บที่แขนแล้ว เขายังป่วยจริง ๆ?
ไม่หรอก? ไม่ ไม่น่าจะเป็นไปได้ เขาที่หามรุ่งหามค่ำ ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนั้น
จิ่งเป่ยเฉินกลับมาถึงห้องทำงานก็เห็นชาใส ๆ วางอยู่บนโต๊ะ แต่ตอนนี้มันเย็นชืดไปเสียแล้ว
เมื่อเขานั่งลงก็เอาผ้าพันแผลในมือออก เห็นได้ชัดว่าเป็นแค่อาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ผ้าพันแผลพวกนี้ดูเกินจริงไปหน่อยตามความคิดไม่ดีของฉีเซิงเทียน มันดูไม่ได้ผลจริง ๆ นั่นแหละ
……………………………
ตอนที่ 156 กินยา
ประตูห้องทำงานของเขาถูกเปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของอันโหรว เธอเดินเข้ามาจากด้านนอกโดยถือแก้วน้ำอุ่นไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งก็ดูเหมือนจะถือยาเอาไว้
เธอเดินเข้าไปด้านหน้าเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวางแก้วน้ำลงตรงหน้าเขาและพูดว่า “ประธานจิ่ง กินยาค่ะ”
จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองไปที่ยา แม้ตัวยาจะดูน่ากลัว แต่ยาเมื่ออยู่ในฝ่ามือของเธอแล้วมันดูเบาสบายเป็นอย่างมาก
เขาเอื้อมมือไปหยิบเม็ดยามาจากฝ่ามือของเธอ ก่อนจะสัมผัสไปยังมือของเธอ
