และค่อย ๆ กินยาทีละเม็ด สัมผัสที่มือไปครั้งสองครั้งมันนุ่มนวลชวนให้รู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่างกาย อืม ดูท่าครั้งนี้น่าจะโชคดีเรื่องการกินยา หลังจากนี้คงต้องคิดเรื่องการกินยาสักหน่อยแล้ว
อันโหรวจับจ้องไปที่การกระทำของเขาอย่างช้า ๆ แม้ว่าใจของเธอคิดทนไม่ไหวอยากง้างปากของเขาขึ้นและยัดยาไปให้เขาทั้งหมด เพราะสิ่งที่เขาทำมันเหมือนกับไก่ที่กำลังจิกเม็ดข้าว ค่อย ๆ กินทีละเม็ดแบบนี้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อปลายนิ้วของเขาสัมผัสฝ่ามือของเธอ หัวใจมันก็พลอยเต้นกระโจนอย่างรุนแรง มันเป็นคำอธิบายที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ มันทำให้เธอกลัว อยากรู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินก่อนหน้านั้นเป็นอะไรกันแน่
แต่ห้องพักผ่อนที่อยู่ไม่ไกลจากด้านหลังของเขา ถ้าเธอไม่ระวังมีหวังคงเอาชนะเขาไม่ได้อีกแน่ ๆ
เมื่อเห็นเขากินยา ในที่สุดเธอก็รู้สึกโล่งใจมากขึ้น ก่อนจะพูดว่า “ประธานจิ่ง วันนี้เรื่องที่ต้องออกไปข้างนอกคงต้องงดก่อนใช่ไหมคะ?”
“อืม”
“ประธานจิ่ง คุณยังมีอาการอื่น ๆ ตรงไหนบ้างไหมที่ยังไม่สบายอยู่?” เธอถามอย่างระมัดระวัง
“คุณแอบได้ยินอะไรมาอีก?” จิ่งเป่ยเฉินเอนหลัง ก่อนจะเงยหน้ามองไปที่อันโหรว
ทำอะไรไม่ได้ ความเจ็บป่วยที่ซุกซ่อนนั้นมันคืออะไร อะไรคือการชอบผู้ชาย ตอนที่เขาได้ยินก็หงุดหงิดแทบตาย
มันไม่ใช่แค่แต่งงาน? ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะผู้หญิงตรงหน้าเขาแค่คนเดียว!
“ไม่มีหรอกค่ะ!” ถ้าหากเธอแอบได้ยิน เธอจะถามเขาอีกทำไม?
นิ้
