วมือขวาของจิ่งเป่ยเฉินค่อย ๆ ขยับขึ้นมาวางบนโต๊ะทำงาน ริมฝีปากของเขาเปิดออกเล็กน้อย และเอ่ยถามไปว่า “คุณเตรียมพร้อมจะหย่าตอนไหน?”
เธออึ้งไปสักพัก ก่อนจะรับรู้ว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไร ตัวเธอนั้นไม่เคยแต่งงานมาก่อน แล้วจะหย่าได้ยังไงกัน!
“ไม่ค่ะ!” เธอส่ายหน้า
“คือไม่พร้อมแต่งงาน หรือไม่พร้อมหย่า?” เขาดึงมือขวาของตัวเองกลับ ก่อนจะมองไปที่ดวงตาของเธอด้วยท่าทีเย็นชา
สามีชาวต่างชาติคนนั้นมันไม่คู่ควรแต่งงานกับเธอเพียงเพราะต้องการที่จะรักษาลูกของเธอไว้หรอก นั่นเป็นเหตุผลที่ยังไงก็ต้องแต่งงาน
ถ้าหากเธอกล้าให้ลูก ๆ ของเขาไปเรียกผู้ชายคนอื่นว่าพ่อละก็ เขาคงไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่
“ภายในบริษัทอย่าคุยเรื่องส่วนตัวที่มันไร้สาระเลยค่ะ ประธานจิ่ง ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ!” เธอหันหลังกลับและเดินออกไป
เขาเริ่มจะโมโหมากขึ้นเรื่อย ๆ นี่มันต้องทำยังไงดี?
ในขณะที่เธอกำลังจะเดินไปถึงประตู มือขวาก็เอื้อมไปจับลูกบิด จู่ ๆ ด้านหลังก็มีเสียงของจิ่งเป่ยเฉินดังขึ้น “ชงชา”
เธอปล่อยลูกบิดประตูทันที ก่อนจะหันหลังเดินกลับมาอยู่ตรงหน้าเขาและเดินออกไปหยิบถ้วยชามาอีกครั้ง
จิ่งเป่ยเฉินจับจ้องไปที่เรือนร่างของอันโหรว ก่อนจะใช้สายตาที่ดุร้ายจ้องมองและพิจารณาถึงสามีตัวปลอมของเธอ
เมื่อชงชาเสร็จแล้วเธอก็ได้นำมาให้กับจิ่งเป่ยเฉิน ในขณะที่กำลังออกไปก็เจอฉีเซิงเทียนที่เดินเข้ามา เขายิ้มทักทายและพูดว่า “พี่เฉินเขาบาดเจ็บ
