ล้วยังจะมีโรคซุกซ่อนอยู่อีกเหรอ?
ดีจริง ช่างดีจริง ๆ
เดาได้เลยว่าใครเป็นคนแนะนำเรื่องพวกนี้ให้กับแม่ ถึงทำให้แม่คิดว่าเขาเป็นคนเจ็บป่วยแบบนี้
อันโหรวกลับไปที่นั่ง แก้มของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย โชคดีที่เธอมีเครื่องสำอางอยู่บนหน้า คนอื่น ๆ จึงมองไม่เห็นแม้กระทั่งตัวเอง
‘ปัง’ เสียงเปิดประตูดังขึ้น ประตูห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉินถูกเปิดออก
เธอเห็นจิ่งเป่ยเฉินเดินออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เย็นชา ไม่นานเธอก็ลุกขึ้นเพื่อบอกลา จิ่งเป่ยเฉินเห็นดังนั้นก็เดินมาตรงหน้าเธอและยืนนิ่ง
“ไปกับผม ไปพบลูกค้ากัน ให้เวลาคุณเตรียมตัวสองนาที” เขาพูดจบก็หมุนตัวออกไป
อันโหรวเหลือบมองเวลาที่แสดงบนคอมพิวเตอร์ บ่ายสามแล้ว อีกเพียงชั่วโมงเดียวก็ได้เวลาไปรับหยางหยางกับหน่วนหน่วนแล้ว หากต้องไปพบลูกค้าแบบนี้ จะมีเวลามากพอเหรอแค่หนึ่งชั่วโมง
แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องตามเขาออกไปอยู่ดี
ไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงสนามกอล์ฟ พวกเขากำลังพูดคุยเล่นกันอยู่ เมื่อเธอเดินตามไปไกล ๆ จิ่งเป่ยเฉินก็ได้โบกมือผ่าน
เมื่อเห็นเวลาใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เธอก็ได้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อส่งข้อความ ไม่ช้าก็ได้รับข้อความตอบกลับ เธอจึงเก็บโทรศัพท์มือถือและเดินต่อไป
เมื่อเธอรู้สึกเบื่อก็เริ่มที่จะมองไปยังจิ่งเป่ยเฉินอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าเขาจะสวมชุดกีฬาสีขาวที่ดูเรียบง่าย แต่เขาก็สามารถสวมใส่ออกมาได้ดูดีมีราคาแพง วงสวิงของเขาก็ดูไหลลื่น เหมาะกับการออกกำลังกาย
