านไปหลายเดือนหลายปี ราวกับว่าเขาและเธอกำลังรอให้เด็กน้อยออกจากโรงเรียน
ทันทีที่ความคิดนี้ออกมา เขาก็ตระหนักและไม่คิดจะปฏิเสธแม้แต่น้อย ถ้าหากอันอีหานคืออันโหรว เช่นนั้นหยางหยางกับหน่วนหน่วนก็คงรู้สึกประหลาดใจมากอย่างแน่นอน
ประตูโรงเรียนอนุบาลถูกเปิดออก เพื่อรอให้ผู้ปกครองที่อยู่นอกประตูเข้ามา อันอีหานก็เดินเข้าไปเช่นกัน
ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาที เธอก็เดินออกมาพร้อมกับเด็กทั้งสองด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม หน่วนหน่วนที่ตอนนี้กำลังยิ้มไปมากะพริบตาไม่หยุด เมื่อเห็นเช่นนั้นหัวใจของเขาก็รู้สึกอบอุ่นตาม
เมื่อนึกถึงจุดประสงค์การมาในวันนี้ของตัวเอง เขาจึงรีบหันหน้าไปมองอีกด้านของเธอทันที หยางหยางกำลังมองเธอพร้อมกับถือกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่ในมือ ดูเหมือนคล้ายกับเป็นรางวัลเล็ก ๆ
