ีอะไรบางอย่างระเบิดออกมา
เธอรีบวางสายอย่างลนลาน ก่อนจะหันหน้ามองไปยังประตูใหญ่ เป็นไปได้ไหมว่าหลังจากนี้เขาจะพาผู้ชายกลับมาจริง ๆ?
เมื่อคิดถึงจุดนี้ อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นกังวล เธอต้องรีบคิดหาวิธีพาจิ่งเป่ยเฉินไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจสอบแล้วจริง ๆ
ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรไป ตระกูลจิ่งก็ไม่อาจจะมาขวางเธอได้แน่ ๆ!
……
จิ่งเป่ยเฉินช่วงเวลาที่เขาจะออกมาจากบ้าน เขาได้เปลี่ยนเป็นรถของพ่อตัวเอง เขาจอดรถอยู่ตรงหน้าข้ามโรงเรียนอนุบาลสายรุ้งแต่เนิ่น ๆ สายตามองไปราวกับเหยี่ยวที่กำลังจับจ้องเหยื่อซึ่งก็คือโรงเรียนอนุบาลที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
จากบริษัทไปยังบ้านสกุลจิ่ง จากบ้านสกุลจิ่งมายังที่นี่ นี่ก็เป็นเวลากว่าบ่ายสามโมงห้าสิบแล้ว ที่โรงเรียนอนุบาลตอนนี้ก็เริ่มมีผู้ปกครองมารับลูกแล้ว
พวกเขาทั้งหมดยืนกันอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาล ในขณะที่กำลังพูดคุยและรออย่างใจจดจ่อ เด็กน้อยเองก็กำลังจะถูกปล่อยให้กลับบ้าน
แล้วนี่เขาทำอะไรอยู่…..
เขาใช้สองมือจับพวงมาลัยไว้แน่น ก่อนจะจ้องมองไปที่ฝูงชนที่อยู่ตรงหน้าอย่างตั้งใจ ทันใดนั้นเขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยโผล่เข้ามาในดวงตาของเขา
อันอีหานกำลังเดินไปที่ประตูด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า และกำลังยืนรออยู่ที่ข้างหลังของใครหลายคนอย่างอดทนและไม่มีอารมณ์ขุ่นเคืองใด ๆ มีแต่รอยยิ้มที่มีความสุข ดูเงียบสงบไม่น้อย
เพียงแค่มองเธอแบบนี้ เขาก็รู้สึกราวกับว่าจิตใจสงบผ่
