สักที!?
เด็กคนนี้ไม่แข็งหรือยังไงกัน?
ตัวของจิ่งเป่ยเฉินหายไปจากประตูนานแล้ว ซูรั่วหยาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นและเดินไปที่โทรศัพท์ก่อนจะโทรหาฉีเซิงเทียน
“เซิงเทียน นี่คุณป้าจิ่งนะ!” ซูรั่วหยาดึงสายโทรศัพท์ไปมา ก่อนจะยิ้มและพูดประโยคลึกลับกับฉีเซิงเทียน “พวกหนูชอบออกไปเที่ยวด้วยกันบ่อย ๆ เคยเห็นจิ่งเป่ยเฉินเล่นกับผู้หญิงบ้างไหม?”
ฉีเซิงเทียนที่กำลังนั่งอยู่โต๊ะทำงานถึงกับตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็เผยรอยยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกไปให้ไกลเล็กน้อย เพื่อป้องกันไม่ให้เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเข้าไปในหูของซูรั่วหยา
“เซิงเทียน! เขาคงไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่ไหม? เธอบอกป้ามาทีสิ ป้าจะได้พาเขาไปตรวจที่โรงพยาบาล”
“เซิงเทียนได้ยินหรือเปล่า?”
ในฐานะที่ถือว่าเป็นผู้อาวุโส ซูรั่วหย่ารู้ดีว่าการที่เธอถามแบบนี้เริ่มไม่ถูกต้อง แต่เธอถูกจิ่งเป่ยเฉินบีบบังคับเสียจนแทบบ้า
ตั้งแต่ห้าปีที่แล้วตอนแรกที่จะแนะนำผู้หญิงให้เขารู้จัก แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยได้พบ ถ้าหากเขาจะคิดแต่งงานจริง ๆ คงพามาเจอนานแล้ว
“ป้าจิ่งครับ ผมคิดว่าพี่เฉินน่าจะมีปัญหาจริง ๆ นั่นแหละ” เขายิ้มอยู่ตั้งนานกว่าจะหยิบโทรศัพท์ดึงกลับมา และตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้ มันน่ายินดีจริง ๆ
ถ้าสิ่งที่เขาพูดไม่ผิดไปละก็ ความหล่อเหลาของจิ่งเป่ยเฉินนั่นแหละที่เป็นปัญหา
ในหัวของซูรั่วหยารู้สึกราวกับได้ยินเสียงดัง ‘ตูม’ เหมือนกับม
