วช้าที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาควบคุม เขาก็ใจเย็นไม่ลงทันที“จะเป็นไปได้อย่างไร เจ้ากำลังใส่ความบรรพบุรุษของข้าชัดๆ ถึงเจ้าจะแข็งแกร่งมาก แต่หากว่าร้ายกันเช่นนี้ต่อไป ก็อย่าแปลกใจหากข้าจะสู้ตายกับเจ้า!” เจียงสวินโกรธจนชักกระบี่ออกมา เขาจ้องเขม็งด้วยแววตาโกรธเกรี้ยวเจียงฉางเซิงยักไหล่แล้วหัวเราะ “ผู้แข็งแกร่งคนใดมิเริ่มจากเศษธุลีบ้าง เหตุใดเจ้าจึงแน่ใจนักว่าเรื่องที่ข้าเล่าเป็นเรื่องเท็จ ว่าแต่เจ้าลองคิดทบทวนให้ดีเถิด สถานการณ์ยากลำบากของเจ้ากับสถานการณ์ยากลำบากของจักรพรรดิเซียนเสวียนเหนียน เทียบกันแล้วผู้ใดสิ้นหวังกว่ากัน บรรพบุรุษของเจ้ายังอดทนผ่านมาจนสุดท้ายกลายเป็นจักรพรรดิเซียนผู้ทิ้งชื่อไว้ตราบชั่วกาลนานได้ เหตุใดเจ้าจึงจะหลีกหนีเสียเล่า”เจียงสวินได้ยินดังนี้ สีหน้าก็ย่ำแย่ในพริบตาความจริงเขาเข้าใจดีว่าวิธีที่เขาจะทำคือการหลบหนีก้นบึ้งหัวใจของเขาหวาดกลัวเผ่าเจียง หวาดกลัวสถานการณ์อันยากลำบากของตนเอง เขารู้สึกว่าตนเองไม่มีทางเอาชนะยอดอัจฉริยะเผ่าเจียงผู้นั้นได้ ไม่มีทางแก้แค้นให้คนในเผ่าของตนเองได้เจียงฉางเซิงเอ่ยแฝงความนัยลึกซึ้ง “เจ้าดูแคลนดวงเนตรมหามรรคาเกินไปแล้ว ดวงเนตรมหามรรคามิได้อยู่แค่ในสาย
