วินผ่อนฝีเท้าลงอย่างไม่รู้ตัว จนมาเดินคู่กับเจียงฉางเซิง เขาถามอย่างสงสัยใคร่รู้ว่า “จริงหรือ นี่เป็นตำนานลับที่เล่ากันในสายรองของพวกเจ้าเช่นนั้นรึ”“ถูกต้องแล้ว”“เป็นอย่างที่คิด เผ่าเจียงปิดบังความลับยุคโบราณไว้มากมายนัก ยิ่งพรสวรรค์สูงส่งมากเท่าใด ก็ได้แตะต้องข้อมูลมากขึ้นเท่านั้น”“ถ้าเช่นนั้นเจ้าอยากฟังเรื่องของเจียงเสวียนเหนียนหรือไม่”“นี่ ถึงพวกเราจะไม่ใช่สายรองเดียวกัน แต่บรรพบุรุษของข้าก็นับเป็นบรรพบุรุษของเจ้าด้วย เรียกให้มันเคารพหน่อยได้หรือไม่”“ได้ๆ จักรพรรดิเซียนเสวียนเหนียน เป็นอย่างไร”“เช่นนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย”เจียงฉางเซิงมองเจียงสวินผู้กำลังทำหน้าภาคภูมิใจแล้วรู้สึกน่าขันนักเจ้าเด็กคนนี้เพียรพยายามสลัดฐานะเผ่าเจียงทิ้งแต่กลับภาคภูมิใจในตัวบรรพบุรุษเสียเหลือเกิน บางทีเขาอาจแค่ต่อต้านสายเลือดจักรพรรดิเท่านั้นเจียงฉางเซิงเริ่มเล่าเรื่องราวของเจียงเสวียนเหนียน พอได้ยินว่าเจียงเสวียนเหนียนเคยเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เจียงสวินก็ตกตะลึงอย่างยิ่งสิ่งที่เขาเคยเรียนรู้มา คือเผ่าเจียงถือกำเนิดมาก็เป็นเผ่าเทพ อยู่เหนือสรรพชีวิตทั้งมวลเมื่อเขาได้ยินว่าเจียงเสวียนเหนียนกลายเป็นจักรพรรดิหุ่นเชิด ถูกคนชั่
