ป็นสิ่งของบางอย่างของตระกูลอัน เจ้าแม่กวนอิมหยกสีขาว หยกดอกบัวกบ ปี่เซียะหยกมันแพะ
ของทั้งสามอย่างนี้แม้ว่าจะไม่ใช่ของล้ำค่าที่สุดในบรรดาเครื่องภัณฑ์ของตระกูลอัน แต่ก็เป็นของที่พ่อของเธอชอบมากที่สุด
หรือว่าโอวหยางลี่จะมาที่นี่เพื่อสิ่งของเหล่านี้? ประมาณว่าคนส่วนใหญ่ต่างก็มาที่นี่เพื่อดูสิ่งนี้เช่นกัน
ระหว่างที่คิดอยู่นั้น จิ่งเป่ยเฉินก็ได้สั่งอาหารมา ก่อนจะหยิบหนังสือเล่มเล็กขึ้นมาพลิกอ่านไปเรื่อย ๆ พลางเอ่ยถามอย่างส่งเดชไปว่า “มีอันไหนที่ชอบบ้าง”
“ไม่มีค่ะ”
“จริงเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินเหลือบสายตามองไปยังภาพหยกเจ้าแม่กวนอิมและพูดว่า “คุณยกป้าย ผมจ่ายเงิน”
“ประธานจิ่งไม่กลัวว่าฉันจะยกป้ายตามอำเภอใจเหรอคะ?” เธอถามด้วยรอยยิ้ม
“ก็แล้วแต่เลย ตามที่คุณสบายใจ” เขาปิดหนังสือเล่มเล็ก ๆ ตรงหน้าลง ก่อนจะมันวางไว้เฉย ๆ
การประมูลยังไม่เริ่มต้น แต่อาหารกำลังถูกลำเลียงออกมาส่งอยู่ตลอด เธอกำลังเริ่มกินอย่างมีความสุข โดยไม่ได้คิดจะยกป้ายประมูลแต่อย่างใด
นอกจากสิ่งเหล่านั้น ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สนใจ
ส่วนจิ่งเป่ยเฉินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ไม่ได้สนใจที่จะยกป้ายประมูลเช่นกัน อาหารหรูหราที่เต็มไปด้วยรูปลักษณ์สวยงามของคุณชายผู้สูงศักดิ์
กระทั่งมาถึงจุดสิ้นสุดของการประมูลโดยไม่รู้ตัว และจุดสูงสุดของการประมูลนี้ได้ทำให้ผู้คนต่างเริ่มมีชีวิตชีวาและตื่นเต้นมากขึ้น
อันโหรวดึงกระดาษมาเช็ดมือและเช็ดไปที่ริมฝีปากของเธอ
