จิ่งมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครจะเชื่อ เธอไม่มีทางเชื่อหรอก
เมื่อมาถึงสตูดิโอถ่ายภาพก็เห็นพนักงานคนอื่น ๆ มาถึงกันแล้ว และกำลังเตรียมอุปกรณ์ต่าง ๆ
เธอจึงเดินไปยังห้องแต่งตัวเพื่อหาเหอเฉ่า เมื่อเห็นว่าเธอเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วและกำลังแต่งหน้าอยู่ เธอจึงเดินเข้าไปพร้อมกับเผยรอยยิ้มให้ “วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”
“คุณอัน คุณมาแล้วเหรอคะ ฉันคิดว่าวันนี้คุณจะไม่มาเสียอีก ฉันรับประกันได้เลยว่าวันนี้จะต้องไม่มีเรื่องเกิดขึ้นเหมือนครั้งนั้นแน่นอนค่ะ” เธอพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าที่สวยงามเช่นนี้ ช่างดูนุ่มนวลและน่าหลงใหลจริง ๆ
“แน่นอน ฉันต้องมาอยู่แล้ว แค่มาช้าไปหน่อยเท่านั้นเอง” เธอคิดอยากมาตั้งแต่เช้า ๆ แล้ว แต่เผลอหลับไปเสียก่อน
ตอนนี้เมื่อคิดถึงจิ่งเป่ยเฉิน เธอก็รู้สึกโกรธมาก โกรธจนอดขบฟันแน่นไม่ได้ ทั่วร่างของเธอนั้นเจ็บปวดไปหมด ครั้งที่แล้วเธอจำได้ว่าเขาเมา แต่ครั้งนี้เขามีสติดีทุกอย่าง
เมื่อมาทักทายเหอเฉ่าเป็นที่เรียบร้อย เธอจึงเดินออกไป
อันโหรวหาที่นั่งลงก่อนชั่วคราว พลางมองไปที่เหอเฉ่าที่อยู่เบื้องหน้า แต่ทันใดนั้นเองเธอก็รู้สึกหิวขึ้นมา ก่อนจะคิดว่าทุกอย่างเป็นความผิดของจิ่งเป่ยเฉิน กระทั่งมื้อกลางวันเธอก็ไม่ได้กิน
ขณะที่เธอกำลังคิด จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกจากใครบางคน
“อันอีหาน มีคนชื่ออันอีหานอยู่ไหม?“
“ฉันเองค่ะ” เธอมองไปที่คนส่งอาหาร ซึ่งเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนสั่งมันแน่ ๆ
“
