่าว่ามีใครหลายคนต่างก็อยากเข้าโรงเรียนอนุบาลของเรา แต่ใช่ว่าจะเข้าได้ รู้อยู่หรอกว่าคุณถังเขาสนับสนุนพวกคุณ แต่เวลาเรียนแบบนี้กลับไม่เข้า ไม่คิดอยากจะเรียนแล้วเหรอ?” ฮ่าวเหล่ยรู้สึกโมโหเล็กน้อย เพราะตอนนั้นคิดอยากจะให้เข้าเรียน แต่ก็มาเพียงแค่หนึ่งวัน
“ผอ.ฮ่าวอย่าเพิ่งโกรธไปเลยค่ะ พรุ่งนี้รับรองว่าฉันต้องส่งพวกเขาไปเรียนแน่นอน” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
จิ่งเป่ยเฉินคงจะไม่ทำอะไรที่น่าเบื่อ อย่างเช่นอยากตามไปรับอีกหรอกมั้ง?
ไม่ใช่สิ เขาย่อมทำตามอำเภอใจแน่ ๆ
“แบบนั้นก็ดีค่ะ!” ฮ่าวเหล่ยพูดจบก็วางสายไป
เมื่อเธอได้ยินเสียงดัง “ตื้ด ตื้ด ตื้ด” ก็หันหลังกลับ ก่อนที่หางตาของเธอจะเหลือบไปเห็นร่างของคนคนหนึ่งที่กำลังจับจ้องมาที่เธอ และแน่นอนว่านั่นคือลูซี่ที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ
เสียงของเธอกลับมาแหบแห้งอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างใจเย็นไปว่า “มีธุระอะไรเหรอคะ?”
“เมื่อครู่ที่ได้ยินเสียงของเธอ มันไม่ใช่แบบนี้นี่!” ลูซี่เอ่ยถามอย่างมั่นใจ
เธออดไม่ได้ที่จะไม่คิดถึงเรื่องเมื่อกี้ ก่อนจะถอนหายใจออกมา ตอนที่ได้พบกับอันอีหานเมื่อครู่ก็รับรู้ได้ว่าเสียงของเธอนั้นแตกต่างจากเสียงในครั้งไหน ๆ
“ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่คะ?” อันโหรวไม่ได้ตอบคำถาม ถ้าหากเธอจำไม่ผิดละก็ ครั้งที่แล้วเธอได้ออกจากห้องของจิ่งเป่ยเฉินไปด้วยความโกรธ เดินกระแทกเท้าออกไปโดยไม่สนใจใคร
“ฉันกำลังถ่ายงานอยู่ที่สตูดิโอข้าง ๆ” ลูซี่เดินเข้ามาใกล้ ๆ เธ
