อทีละก้าว ก่อนจะพูดขึ้นว่า “เธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน เธอที่ดูน่าเกลียดขนาดนี้ ทั้งยังใช้เสียงที่ไม่น่าฟังอีก มีจุดประสงค์อะไรกันแน่ถึงได้เข้าใกล้ตัวจิ่งเป่ยเฉินแบบนั้น?”
“คุณจินตนาการเกินกว่าเหตุแล้ว ขอชื่นชมจริง ๆ” เธอยิ้มและพยักหน้า ก่อนจะกำโทรศัพท์ไว้ในมือและเดินหันหลังกลับ ก่อนจะพูดว่า “ฉันยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะ ขอตัวก่อนนะคะ”
“วิ่งหนีเร็วขนาดนี้ ไม่คิดจะสำนึกผิดเลยสินะ!” ลูซี่เดินตามเธอไปอย่างไม่ลดละ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “อันอีหาน เธอหยุดเดี๋ยวนี้นะ! เธอพูดออกมาให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้!”
ฉิวซีที่เพิ่งขึ้นมาจากชั้นล่าง เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นก็รับรู้ได้เลยว่าเกี่ยวข้องกับอันอีหาน เธอรู้สึกสนใจอย่างมากจึงรีบเร่งฝีเท้าเดินตามเข้าไปในสตูดิโอทันที
“อันอีหาน เธอจงใจเข้ามาที่บริษัทจิ่งและใช้น้ำเสียงแหบแห้ง มีแผนอะไรอยู่กันแน่!” ลูซี่เดินเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะเก็บเสียงจากรองเท้าส้นสูงที่ดังขึ้นเลยแม้แต่น้อย
อันโหรวท้ายที่สุดก็ต้องยืนนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบเห็นฉิวซีที่กำลังเดินเข้ามา
เธอไม่ควรมาเวลานี้เลยจริง ๆ
“คุณลูซี่น่าจะคิดผิดแล้ว เสียงของฉันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ บางทีอาจจะเป็นเพราะฉันกำลังเลียนเสียงเพื่ออย่างน้อยจะทำให้ทุกคนสบายใจอยู่ก็ได้” เธอเคยคิดไว้แล้วว่าอาจถูกเจอเหตุการณ์แบบนี้เข้า แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องเล็กน้อยพวกนี้จะถูกพบโดยลูซี่เสียได้
“เธอยัง
