คิดว่าฉันจะเชื่อเธออยู่อีกเหรอ!” ลูซี่สังเกตเห็นฉิวซี ก่อนจะพูดขึ้นว่า “คุณน่าจะเป็นพนักงานของบริษัทสกุลจิ่ง เธอคนนี้เมื่อครู่ฉันได้ยินเสียงอีกเสียงของเธอที่เปลี่ยนไปตอนคุยโทรศัพท์ เสียงมันไม่ได้เป็นแบบนี้เลยด้วยซ้ำ”
เสียงที่เอะอะดังขึ้นในสตูดิโอส่งผลให้ทุกคนจับจ้องสายตามาที่พวกเขา คล้ายรอคอยดูโชว์สนุก ๆ ที่กำลังเกิดขึ้น
“เสียงคงไม่ใช่พวกอาชญากรรมหรอกใช่ไหม?” อันโหรวยิ้มก่อนจะเผยใบหน้าที่สงบนิ่งและพูดว่า “หัวหน้าฉิว มันไม่ควรมีคนนอกมาอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ”
โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูซี่ที่กำลังโกรธเคืองอยู่ตอนนี้
“อันอีหาน ในเมื่อคุณลูซี่พูดออกมาแบบนี้ เธอก็ต้องอธิบายให้ประธานจิ่งเข้าใจด้วย เธอเคยเป็นพนักงานของพวก TE ที่อยู่ประเทศอังกฤษ พวกเราทุกคนก็เคยสงสัยว่าเธอเป็นสายลับเหมือนกัน” ฉิวซีพูดขึ้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา คิดที่จะโทรไปหาจิ่งเป่ยเฉิน
“หัวหน้าฉิว คุณจะคิดเล็กคิดน้อยไปเพื่ออะไรกัน?” เธอไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรเลย เพราะจิ่งเป่ยเฉินรู้แต่แรกอยู่แล้วว่าเธอเปลี่ยนเสียงได้
“เรื่องนี้เป็นมาตรการความปลอดภัย เราเองก็ต้องระวังเธอเหมือนกัน!” ฉิวซีมองไปที่เธอ ก่อนจะกดโทรออก
อันโหรวเหลือบมองลูซี่ ก่อนจะหันไปมองทุก ๆ คนที่อยู่ด้านข้าง และพูดขึ้น “อะไรกัน ดูแบบนี้ไม่คิดจะทำงานกันบ้างเลยเหรอ?”
เธอยังกินข้าวกลางวันไม่เสร็จ! ยังจะมาถูกลูซี่รังควานแบบนี้อีก!
เหอเฉ่ามองไปที่อันโหรวด้วยท่าทีจดจ่อ ภายในหั
