ปล่อยฉันนะ!” เธอจ้องหน้าเขาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะออกแรงดันตัวเขาออกไป
จิ่งเป่ยเฉินมองเธอด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนสิว่าต้องทำในสิ่งที่คนรักเขาทำกัน”
“ประธานจิ่ง ทำไมคุณถึงได้จริงจังขนาดนี้ เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นแค่เรื่องล้อเล่น” เธอแทบจะรอไม่ไหว อยากจะฉีกปากตัวเองทิ้งซะจริง ๆ เธอเอ่ยคำพูดแบบนั้นออกไปได้ยังไงกัน นั่นทำให้เธอถูกจิ่งเป่ยเฉินจับไม่ปล่อยแบบนี้
เธอดึงคอเสื้อด้วยมือขวา ก่อนจะดันตัวไปที่หน้าอกของเขา ดวงตาสีดำจับจ้องไปที่ดวงตาของเธอที่ดูเหมือนว่ากำลังจะบ้าคลั่งเต็มที ก่อนจะเอ่ยอย่างช้า ๆ ว่า “อยากจะให้ผมช่วยคุณฟื้นความจำไหม คุณบอกว่าผมไม่ใช่คน ผมว่าคุณควรจะเข้าใจกว่านี้ ผมจะทำให้คุณได้สัมผัสด้วยตัวเองว่าอะไรที่เรียกว่าสัตว์ป่า”
“อย่านะ……” เธอหันหน้าหนีอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะตวัดตามองเขาอีกครั้ง และเอ่ยอย่างมีสติ “ประธานจิ่ง คุณคงจะหิวมากเลยสินะ? ถึงได้สนใจแม้กระทั่งหญิงแก่หน้าตาน่าเกลียดที่มีลูกแล้วแบบนี้”
“อันโหรว คุณจะแกล้งทำตัวแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน?” เขาพูดอย่างจริงจัง ก่อนที่มือขวาของเขาจะดึงเสื้อของเธอออก เผยให้เห็นผิวเนียนขาว “ก่อนหน้านั้นก็เป็นคุณที่เริ่มก่อนเองนะ!”
ความรู้สึกที่หนาวสั่นไปทั่วทำให้เธอต้องหดไหล่ลง “ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นหญิงแก่ที่น่าเกลียด แต่ฉันคงไม่มีทางเป็นคนอื่นได้หรอกนะคะ ประธานจิ่ง คุณควรเคารพตัวเองด้วยนะ”
“คุณนั่นแหละ ตอนที่ผมเข้ามากอดคุณ คุณเองก็ไม่เคยเคารพตั
