วเองเหมือนกัน” เมื่อเธอเป็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้น แทบอยากจะฉีกเสื้อผ้าของเธอออกด้วยท่าทีที่หยาบคาย!
“ฉันฟังแล้วไม่เข้าใจค่ะว่าประธานจิ่งกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่” เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ตรงหน้านั้นเป็นยังไง เธอเลยพยายามที่จะบ่ายเบี่ยงราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
ก่อนที่จะรับรู้ได้ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นแทบไม่เคยคิดจะฟังคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย
“อีกเดี๋ยวคุณจะเข้าใจเอง!” จิ่งเป่ยเฉินพูดจบก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะจูบไปที่ริมฝีปากของเธอ ลมหายใจที่อบอุ่นและรสหวานจากริมฝีปากก็ไหลผ่านระหว่างปากของเขาและเธออย่างอ่อนโยน รสชาติที่กินชาเมื่อครู่นั้นไม่รู้เลยว่าจะหวานหรือจะจืดชืดกันแน่
“อืม…อืมมมม”
[1] หมายถึง ทำก็ต้องทำให้ถึงที่สุด กล่าวอีกนัยหนึ่งคือช่วยคนก็ต้องช่วยจนถึงที่สุด เปรียบเหมือนส่งพระก็ต้องส่งถึงแดนตะวันตก หรือก็คือ ชมพูทวีป
……………..
ตอนที่ 124 คุณนี่ไม่รู้จักทำเบา ๆ เลยหรือไง
“อา…….”
จิ่งเป่ยเฉินไอ้คนเลว！อย่ากัดคอนะ！ มันเจ็บ！
“อย่า…..”
มือทั้งสองของเธอจับไปที่แผ่นหลังขาวสะอาดของเขา ความเจ็บปวดร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นทำเอาแทบจะทนไม่ไหว อยากจะฝังเล็บลงไปที่แผ่นหลังของเขามากจริง ๆ
“อย่าเหรอ….หยุดยังงั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้ามองเธอ ก่อนจะพบว่าน้ำเสียงของตัวเองในตอนนี้ล้วนเต็มไปด้วยกามอารมณ์ทั้งสิ้น
เธอกัดริมฝีปากล่าง ยอมเขาอย่างเงียบ ๆ ไม่ต้องการสนใจเขา โดยเฉพาะตอนที่เขากระซ
