มด หากเธอเสียสละได้ต่อจากนี้คงต้องให้อันโหรวดูแลเธอแทนในอนาคต“ก็จริงของเธอ” พอนึกถึงตรงนี้อันโหรวก็รู้สึกโล่งใจไม่น้อย“เธออย่าทำแบบนี้ ฉันกลัวนะ” หลินจื่อเซี๋ยวมองด้วยใบหน้าที่หมดคำพูด แต่เมื่อคืนเธอก็ดูหลับสบายดี แต่ทำไมตอนนี้กลับเปลี่ยนไป“เอาแบบนี้ ฉันจะไปสำรวจก่อน เธอไปที่ห้องของเธอ” เมื่อคืนเธอพูดว่าจะเอาชาแก้เมาค้างไปให้เขา หากฉีเซิงเทียนพูดขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ค่อยเอาให้จิ่งเป่ยเฉิน ยิ่งเธอไม่ได้ไป นั่นแหละได้จบชีวิตแน่ ๆ“มันไม่ดูเสี่ยงไปหน่อยเหรอ?” ภายในใจของเธอตกอยู่ในความยุ่งเหยิงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่สามารถปล่อยให้อันโหรวเสี่ยงอันตรายได้“ฉันไม่เป็นอะไร จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน” อยู่ในบริษัทกลางวันแสก ๆ แบบนี้ จิ่งเป่ยเฉินจะทำอะไรได้เมื่อถึงชั้นที่สิบห้า เธอก็เดินมุ่งหน้าไปยังประตูห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉินอย่างใจเย็น เคาะประตูหนึ่งครั้งแต่กลับไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมาดวงตาของเธอเบิกกว้าง แบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดี เตรียมชาที่ชงไว้ให้เขา แล้วฉวยโอกาสตอนที่เขายังไม่มารีบออกไป แบบนี้จะได้ไม่เป็นขี้ปากคนด้วยเมื่อคิดถึงข้อนี้ เธอจึงรีบผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของเขา และรีบหยิบถ้วยน้ำชาและชาที่เธอเตรียมมาด้วยความรวดเร็ว ในขณะที่รอน้ำเดือดอยู่นั้น เธอมองไปรอบ ๆ ห้องทำงานอย่างเบื่อหน่าย แต่เธอก็ต้องประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า บนเก้าอี้หนังมีเสื้อสูทสีดำวางอ
