ยู่จิ่งเป่ยเฉินมาแล้วเหรอ?เมื่อน้ำชาเดือด ไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เสียงน้ำที่เดือดดังขึ้นราวกับคำสาปแช่งภายในใจ ดวงเธอตาหรี่ลงเล็กน้อย หรือว่าเมื่อคืนเขาเมาแล้วกลับมานอนที่ห้องทำงาน?เธอค่อย ๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเดินไปด้านข้างโต๊ะและหยิบเสื้อสูทสีดำของจิ่งเป่ยเฉินขึ้นมาดม ได้กลิ่นไวน์จริง ๆ ด้วยผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไรกัน ดื่มจนเมาแล้วไม่กลับบ้าน มาที่บริษัททำไมกัน?
อันโหรววางถุงอาหารในมือของเธอแล้วเข้าไปกอดอันหน่วน ความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก โชคดีที่เธอเห็นประตูด้านหลังเข้าพอดี แต่ไม่รู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินนั้นคิดอะไรอยู่จึงไม่ทันสังเกตเห็นตอนที่เธอออกมา“พรุ่งนี้ก็นอนพักผ่อนอยู่ที่บ้านเถอะ!” เธอยังคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาที่ดีไม่ได้มือเล็ก ๆ ของอันหน่วนผลักประตูห้องหนังสือออก ตะโกนด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “พี่ชาย……”“แม่จ๋า” อันหยางปิดคอมพิวเตอร์ตรงหน้า พลางกระโดดลงจากเก้าอี้ “แม่จ๋า วันนี้ทำงานเป็นยังไงบ้างครับ”“ผ่านไปด้วยดีเลยจ้ะ” อันโหรวลูบผมของอันหยาง “เล่นกับหน่วนหน่วนไปก่อนนะ แม่ไปทำกับข้าวก่อน”“ครับ” อันโหรวจึงเดินออกไปหลังจากนั้นไม่นาน หลินจื่อเซี๋ยวก็กลับมาจากข้างนอกพอดี เมื่อเห็นเด็กน้อยสองคนนั่งดื่มน้ำผลไม้อยู่บนโซฟา ดวงตาของเธอก็พลันสว่างขึ้น ก่อนจะยกมือขึ้นมาทาบอกด้วยความโล่งใจ โชคดีที่กลับกันมาอย่างปลอดภัย ไม่ถูกกินไปซะก่อน“คุณป้าจื่
