ะท่าทางที่โอบเอวกันของพวกเขาด้วยตาของตัวเองแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บไปทั้งหัวใจอันโหรวเองก็อยากจะรู้ จึงไม่ได้พูดอะไรออกไป รอให้เขานั้นพูดต่อ“ส่วนเรื่องข่าวอื้อฉาวระหว่างคุณกับผม พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” จิ่งเป่ยเฉินโอบรัดเอวของอันโหรวแน่นขึ้น และพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “นี่คือผู้หญิงของผม”“คุณมันตาถั่วจริง ๆ” ลูซี่จ้องมองทั้งสองคนด้วยความโกรธ ก่อนจะเดินเข้ามาคนทั้งสองเมื่อเห็นแขนของจิ่งเป่ยเฉินที่โอบกอดอันโหรวแบบนั้นจึงมองไปที่เขาอย่างจริงจัง “ ฉันไม่เชื่อหรอก คุณโกหกฉันใช่ไหมคุณเฉิน คุณจงใจเอายัยแก่นี่มาทำให้ฉันโกรธใช่ไหม ฉันทำให้คุณไม่พอใจตรงไหนหรือเปล่า คุณบอกฉันมาเลย ฉันจะปรับปรุงตัว”“ผมไม่พอใจที่คุณมาหาผม ตรงนี้ช่วยกลับไปแก้ไขด้วย”สีหน้าและแววตาของเขาดูนิ่งสงบ น้ำเสียงที่ผ่อนคลายของเขาให้ความรู้สึกเหมือนสายลมที่พัดผ่านมาอย่างแผ่วเบา แน่นอนว่านี่เป็นความรู้สึกของอันโหรว“นี่ คุณ….”ลูซี่กรีดร้องโวยวายด้วยความโมโห โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แววตาเต็มไปด้วยไอสังหาร ก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกไปด้วยความโมโหก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกปิดลงด้วยเสียงอันดัง คงจะเป็นครั้งแรกที่ลูซี่ใช้แรงมากที่สุดเลยก็ว่าได้เมื่อลูซี่จากไป อันโหรวก็ถอยตัวออกจากอ้อมแขนของเขาทันที และรีบถอยหลังไปอีกสองก้าว “ในเมื่อฉันช่วยเป็นเหยื่อให้ประธานจิ่งในครั้งนี้ เรื่องในลิฟต์ก็ถือว่าแล้วกันไปนะคะ”“ครั้งนี้ยอมอ่อนข้อให้ค
