าคุยเสร็จแล้วก็ออกไปได้”“ค่ะ” เธอหันหลังเดินออกไปทางประตูทันที“กลับมาเดี๋ยวนี้!” จิ่งเป่ยเฉินตะโกนเรียกไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าทิ้งเขาให้จัดการกับผู้หญิงที่น่ารำคาญแบบนี้เพียงลำพังอันโหรวหยุดเดินอย่างหมดหนทาง จะให้อยู่ดูหนังหวาดเสียวของพวกเขาหรือยังไงกันความอดทนและฝีมือการปาข้าวของให้กระจัดกระจายของเขานั้นเธอย่อมรู้ดี“เฉิน…” ลูซี่เดินเข้าไปหาจิ่งเป่ยเฉินด้วยรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรพร้อมกับโชว์ขาอ่อนของตัวเองเล็ก ๆ เผยให้เห็นขาที่เรียวยาวสวยของเธอ“ออกไป!” จิ่งเป่ยเฉินพูดออกมาจากปากของเขาสองคำ“เฉิน…ทำไมทำแบบนี้คะ เราสองคนมีเรื่องอื้อฉาวซุบซิบกันมาตั้งนาน เมื่อไหร่คุณจะเปิดตัวฉันสักที ฉันไม่อยากหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้อีกต่อไปแล้วนะ” ลูซี่เดินเข้าไปด้านข้างเขาอย่างกล้าหาญ ร่างนุ่ม ๆ ของเธอนั่งลงบนตักของจิ่งเป่ยเฉินทันใดนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็ลุกขึ้น ลูซี่จึงทรุดลงไปนั่งบนเก้าอี้ที่ว่างเปล่าแทน“เฉิน คุณจะไปไหน?” เมื่อลูซี่ได้สติกลับมา จิ่งเป่ยเฉินก็ได้เดินอ้อมไปหาอันโหรวเสียแล้ว“เธอรู้ไหมว่าแฟนสาวกับคนอื้อฉาวต่างกันตรงไหน?” จิ่งเป่ยเฉินคว้าเอวของอันโหรวเข้ามาแนบชิด พลางมองไปที่ลูซี่ที่กำลังมองมาเช่นกัน“เฉิน นี่คุณหมายความว่ายังไง” เธอมองเขาอย่างตื่นตระหนก หรือว่าเขาจะชอบผู้หญิงแก่แบบยัยนี่จริง ๆเธอที่เพิ่งเข้ามาได้ไม่นานและได้ยินข่าวลือจากพนักงานในบริษัท เดิมทีเธอเองก็ไม่เชื่อ แต่เมื่อได้เห็นลักษณ
