แบบนี้เลย ในเมื่อพูดออกมาแล้วก็ต้องทำในสิ่งที่พูดไว้ด้วยสิ”“ประธานจิ่งคะ คุณเป็นคนมีชื่อเสียง มีอำนาจ มีหน้ามีตาในสังคม ถือว่าไม่ได้ยินคำพูดของฉันเมื่อครู่เถอะค่ะ” ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอฉีกยิ้ม แต่ยิ่งมองเธอก็ยิ่งหวั่นใจ จึงอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าที่ไม่สู้ดีออกมา[1] 不作死就不会死 = ถ้าหากไม่หาเรื่องใส่ตัว ก็ไม่ต้องเจอสถานการณ์ที่ยากลำบาก เรียกอีกอย่างประมาณว่า อย่าหาทำ………………….ตอนที่ 116 พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน“นี่คุณหาว่าผมผิดปกติยังงั้นเหรอ เห็นเรื่องเมื่อครู่เป็นภาพหลอนงั้นสิ?” จิ่งเป่ยเฉินหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ เมื่อรู้สึกร้อนเล็กน้อยจึงวางลงตามเดิม“เปล่านะคะ การฟังและการมองของประธานจิ่งได้รับรู้อย่างชัดเจนอยู่แล้วค่ะ จะเกิดภาพหลอนได้ยังไงกัน ถือว่าฉันพูดลอย ๆ ไม่เป็นความจริงก็แล้วกัน” ให้ตายเถอะจิ่งเป่ยเฉิน ไม่ยกโทษให้แน่!“คำพูดที่พูดออกมาเล่นเอาซะเกือบจะสำลัก หรือว่าผมไม่คู่ควรเป็นแฟนคุณอย่างงั้นเหรอ?” เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาสีดำของเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าที่ดูเหี่ยวย่นและอัปลักษณ์ของเธอ ฟังเสียงแหบแห้งของเธอราวกับว่ากำลังมองอันโหรวอยู่“เฉิน…”“แหวะ….”อันโหรวได้ยินเสียงที่หวาน ๆ ของลูซี่ดังมาจากด้านหลัง อดไม่ได้ที่เย็นสันหลังวาบขึ้นมา คาดว่ามีแค่คนรสนิยมสูงอย่างจิ่งเป่ยเฉินเท่านั้นที่ได้ยินเสียงแบบนี้“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ลูซี่มองไปที่เธออย่างหวาดระแวง “อ๋อ มาคุยเรื่องงานใช่ไหม? ถ้
