ยและหันหลังกลับไปยิ้มให้ พลางยื่นโทรศัพท์คืนเขา “ขอบคุณสำหรับโทรศัพท์นะคะประธานจิ่ง แต่ว่าเพื่อนของฉันได้ช่วยพาเด็ก ๆ กลับบ้านไปแล้ว”“รับกลับไปแล้วงั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ ก่อนจะก้มลงกดบันทึกชื่อสองพยางค์ใส่ในนั้น “หน่วนหน่วน”“ใช่ค่ะ! เพราะฉันมาช้าไปหน่อย เขาผ่านมาแถวนี้พอดีเลยรับกลับบ้านไปแล้วค่ะ” เธอทำท่าทางยื่นมือออกมาร้องขอ “รบกวนคุณแท้ ๆ เลยประธานจิ่ง ”รบกวนอะไรกัน จิ่งเป่ยเฉินเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเดินออกไปด้านนอกคิดว่าครั้งนี้จะได้เห็นเด็กที่ชื่อหยางหยางซะอีก เขาเก็บอารมณ์ที่เศร้าเสียใจไว้ไม่ได้รู้ว่าผ่านไปแล้ว แต่ก็อดเสียดายไม่ได้ แค่อีกนิดเดียวเท่านั้นก็จะได้เจอกันแล้วในทางกลับกัน ใบหน้าที่ซีดเซียวของอันโหรวกลับเผยรอยยิ้มออกมา แสดงสีหน้าที่ดูมีความสุขเป็นอย่างยิ่งหลังจากที่ออกไป อันโหรวแทบรอไม่ไหวที่จะรีบแยกจากเขา เธอยื่นมือไปโบกรถแท็กซี่และโบกมือลาเขา “ไปก่อนนะคะประธานจิ่ง”จากนั้นเธอก็เข้าไปในรถและบอกที่อยู่บ้านของตนตามที่เธอคาดการณ์ไว้ จิ่งเป่ยเฉินขับรถตามเธอออกมา โชคดีที่เธอคิดไว้แล้วว่าเขาจะต้องทำแบบนี้ จึงใช้วิธีนี้เพื่อที่เขาจะไม่สามารถตามหาพวกเด็ก ๆ เจอรถแล่นออกไปสักพัก จิ่งเป่ยเฉินเหมือนว่าจะเชื่อคำพูดของเธออยู่ไม่น้อย แต่เมื่อรถเบี่ยงเลี้ยวไปยังอีกเส้นทางกลับขับหายไปทันทีเธอบอกให้คนขับวนรถกลับ ทำให้คนขับรถงุนงงไปชั่วครู่ ความจริงแล
