้ดีเลยทีเดียว“แม่จ๋า!” อันหน่วนเห็นเธอเป็นคนแรก และวิ่งเข้ามาหาเธอทันทีเมื่ออันหยางเห็นเธอก็รีบวิ่งตามมาเช่นกัน “แม่จ๋า……”เมื่อถังซั่วได้ยินเสียงเด็กสองคนร้องตะโกน เขาหันไปมองอันโหรวที่ยังคงสวมแว่นกันแดดอันเก่าอย่างเรียบง่ายก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าด้านนอกที่ดูเหมือนว่าไม่จำเป็นต้องสวมแว่นกันแดดเลยสักนิด หรือว่าเธอตั้งใจที่จะให้เขาเห็นเธอในสภาพแบบนี้?ทำไม?อันโหรวจูบที่แก้มของลูกทั้งสอง ก่อนจะจูงมือเด็ก ๆ ไปหาถังซั่ว “คุณถัง ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลเด็ก ๆ ทำให้คุณเสียเวลา ฉันจ่ายค่าเสียเวลาให้นะ”เธอปล่อยมืออันหยางแล้วก้มลงหยิบเงินค่าเสียเวลาออกมา“ไม่ต้องหรอก เกรงใจกันเกินไปแล้ว” ถังซั่วรีบปฏิเสธ“ผมชอบเด็กสองคนนี้ ถ้าคุณไม่ว่าง สามารถบอกผมได้เลย ผมอาสาไปรับเด็ก ๆ ให้เอง”“ต่อจากนี้คงจะไม่รบกวนคุณถังแล้ว” อันโหรวหยิบเงินออกมาสองร้อยหยวนและวางลงบนโต๊ะ“คุณถังช่วยฉันสองครั้งติดต่อกันแบบนี้ ฉันรู้สึกซึ้งใจมาก ไม่สามารถรับความช่วยเหลือจากคุณถังได้อีก”ถังซั่วมองไปที่เงินสองร้อยหยวนบนโต๊ะก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ออกมาอย่างไม่สนใจ “ทำไมคุณถึงได้ปฏิเสธคนเก่งแบบนี้นะ ผมช่วยคุณเพราะเงินอย่างนั้นเหรอ”“ฉันเข้าใจดีว่าคุณถังไม่ได้ขัดสน” เธอเพิ่งลบเครื่องสำอางบนใบหน้าออกตอนอยู่บนรถแท็กซี่ ภายใต้แว่นกันแดดสีดำเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งที่ดูดึงดูดสายตาผู้คนจนไม่อาจละสายตา“แต่ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณถังได้เลย อย่างน้อ
