ยอาหารมื้อนี้ให้ฉันเป็นคนออกเถอะค่ะ” เธอจูงมือเด็กน้อยทั้งสอง “บอกลาคุณลุงเร็ว”……………………………….ตอนที่ 112 พี่ชายรังแกหนู“คุณลุงลาก่อนนะ!” ทั้งสองคนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“คุณนี่มันใจร้ายเกินไปจริง ๆ ถ้าหากไม่เป็นแบบนี้ คุณก็คงไม่คิดจะขอบคุณผมเลยสินะ ทำไมไม่ยอมบอกชื่อคุณให้ผมรู้บ้าง” ถังซั่วจับจ้องไปที่ตัวเธอ ก่อนจะมองไปที่แว่นกันแดดสีดำที่ปิดบังดวงตาของเธอเอาไว้ตั้งแต่ตอนไหนกันที่เธอคนนี้ปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าเขา?ถ้าหากถังซั่วคิดอยากจะรู้ชื่อของเธอจริง ๆ นั้นก็ง่ายแสนง่าย แค่ไปโรงเรียนอนุบาลและตรวจสอบรายชื่อก็จบแล้ว แต่ว่าเขากลับไม่ทำ เพราะนี่นับว่าเป็นการแสดงความเคารพอย่างหนึ่งของเขา“แม่จ๋าชื่อ…….” อันหน่วนจู่ ๆ ก็จะพูดขึ้นอันโหรวตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบเอ่ยปากพูดไปว่า “หน่วนหน่วน หิวน้ำหรือเปล่า อยากกินอะไรไหม?”“หนูไม่หิว!” อันหน่วนไม่ได้อยากกินอะไร แต่เธอก็ลืมที่จะตอบคำถามนั้นไปเสียแล้ว“ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณถังที่ช่วยเหลือ ส่วนชื่อนั้นไม่สำคัญ ถ้าหากมีโอกาสไว้พบกันคราวหน้าค่ะ” เธอพูดจบก็รีบดึงเด็ก ๆ ออกไปอย่างรวดเร็วคล้ายรีบหนีจากโรคระบาดยังไงยังงั้นถังซั่วยิ้มอย่างอ่อนโยน ต่างหูสีเงินของเขาส่องประกายวิบวับและดูสว่างไสวตามจังหวะการเคลื่อนไหวของใบหน้าน่าสนใจมาก!คิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะลึกลับขนาดนี้ ทำให้แม้กระทั่งคุณชายของสกุลถังที่ครอบครองวงการสื่ออย่างยิ่งใหญ่ก็ไม่อาจจะถามชื่อของเธอได้ท
