ด้อะไรก็ต้องได้ คนนอกหรือใครหน้าไหนเขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น“เมื่อครู่เรื่องที่เกิดขึ้นฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่เรื่องพวกเขา ฉันคงไม่อาจก้าวก่ายได้” เหอเฉ่าพยายามอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกิจการของโอวหยางลี่ใช่ว่าเธอจะไม่สนใจ แต่นี่เพราะว่ามีเหอเหมียวอยู่ เธอก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน“ฉันไม่ได้ตำหนิเธอหรอกนะ เธอไม่ต้องห่วง” เหอเฉ่าก้มหน้าลง ก่อนจะรับแก้วน้ำที่อันโหรวยื่นให้มาถือไว้พลางกำมันแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆจิ่งเป่ยเฉินที่มาอย่างกะทันหัน และก็จากไปอย่างกะทันหัน คล้ายกับพายุที่พัดผ่านมาอย่างรวดเร็ว กวาดทุกอย่างเสร็จก็จากไปเนื่องจากอารมณ์ของเหอเฉ่าต้องใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะปรับอารมณ์ได้ แต่ท้ายที่สุดการถ่ายภาพชุดสุดท้ายก็เสร็จสิ้นลง เหลือเพียงการเลือกรูปภาพโฆษณาอย่างเดียวอันโหรวกับพนักงานคนอื่น ๆ กำลังนั่งรถกลับไปที่บริษัท ฉิวซีนั่งข้าง ๆ เธอ และเหลือบมองอันโหรวอยู่เป็นครั้งคราว “ฉันรู้สึกว่าคนที่ชื่อเหอเหมียวอะไรนั่นเลือกคนไม่ได้เรื่องเลย! เหอเฉ่านั่นก็เหมือนกัน ไม่แตกต่างกันมาก แวบแรกนึกว่าเป็นนักเรียนที่บริสุทธิ์”“ดูคุณกำลังคิดหาบางอย่างให้พวกโอวหยางนะ จริง ๆ แล้วเรื่องพวกนี้คุณไม่สมควรทำเลยด้วยซ้ำ” อันโหรวมองไปที่กระจกหน้าต่างที่โปร่งใส ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เหอเฉ่าเป็นตัวแทนของภาพลักษณ์บริสุทธิ์ของเรา หวังว่าคงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ เรื่องพวกนี้หัวหน้าทีมฉิวควรทำอะไรให้ชัดเจนกว่
