งกลับ ก่อนจะเดินออกไปฉิวซีที่เห็นท่าทีแบบนั้นก็คิดจะเดินไปหาจิ่งเป่ยเฉิน คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้มาเจอเขาที่นี่ หนำซ้ำที่นี่ไม่มีคนอื่นมาจ้องมอง ก็นับว่าเป็นโอกาสอันดีที่เธอจะได้ตีสนิทเขามากขึ้นแต่เธอยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ จิ่งเป่ยเฉินก็เอ่ยปากอย่างแผ่วไม่กี่คำว่า “ไปให้พ้น!”จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง แม้จะไม่ได้ดังมากนัก แต่ผู้คนที่ได้ยินก็รับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างถ้าหากเป็นคนทั่ว ๆ ไปก็คงหนีเผ่นแนบไปนานแล้วอันโหรวมองไปยังเหอเฉ่าที่ตอนนี้อยู่ในสภาพจิตใจไม่ค่อยดี ก่อนจะโบกไม้โบกมืออย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า “พักสักครึ่งชั่วโมงก่อนก็แล้วกัน”เหอเฉ่าตอนนี้สภาพจิตใจเหมือนกับลูกบอลที่ไม่มีลม เธอนั่งอยู่ในท่าทางที่เคร่งเครียด อันโหรวจึงพยุงตัวเธอและพาไปนั่งพักระหว่างทางมาที่นี่จิ่งเป่ยเฉินเห็นทุกอย่างจนเกือบหมด ตอนแรกเขาเองก็ไม่ได้มีประชุมอะไรที่สำคัญ เลยอยากแวะจะมาดูสักหน่อยว่าเป็นยังไงบ้างแต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบเหตุการณ์อะไรแบบนั้น อีกทั้งเวลาที่เธอทำงานก็ดูมีเสน่ห์ไม่เบา ถือว่าคุ้มค่าสำหรับการแวะมาดูในครั้งนี้อันโหรวที่รับรู้ถึงการจ้องมองของจิ่งเป่ยเฉินแทบอดทนไว้ไม่ได้ คิดอยากจะเดินไปต่อยเขาสักหมัดจริง ๆ เธอก็แสดงให้เห็นแล้วว่ามี ‘สามีอยู่’ แล้วนี่ยังมาจับจ้องตัวเธออีก ไม่กลัวคนอื่นซุบซิบนินทาหรือยังไงกัน?อา… เธอเกือบลืมไป จิ่งเป่ยเฉินเป็นคนไม่ปกติ เขามักจะทำอะไรที่อยากทำ อยากไ
