อกมากับฉันอีก!”“พี่สาว ช่วยฉันด้วย!” เหอเหมียวมองและพูดกับเหอเฉ่าเหอเฉ่าที่กำลังจะพูดถูกชายที่อยู่ด้านหลังของเหลียวเว่ยมาบดบังไว้ข้างหน้า พลางขวางทางเธอไว้ “พวกแกปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน!”“ประธานจิ่งคะ คุณช่วย…..” เหอเฉ่ามองจิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้าที่บอบบางของเธอไม่อาจปิดบังถึงความกังวลได้……………………………ตอนที่ 108 ซุบซิบนินทา“ไม่!” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ย ก่อนจะเดินไปหาอันโหรว เขาไม่แม้แต่จะสนใจคำพูดที่ยังพูดไม่เสร็จของเหอเฉ่า “ทำเรื่องที่ควรทำเถอะ”เหอเฉ่าจ้องไปที่ประตูที่เปิดอยู่ ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงไกล ๆ หรือไม่พวกเขาก็น่าจะไปไกลกว่านั้นแล้วทำยังไงดี?หวังว่าคงจะไม่เกิดเรื่องที่ไม่ดีนะเธอเหลือบมองไปยังจิ่งเป่ยเฉินและอันโหรว เธอรู้แก่ใจดีว่าคงไม่อาจขอให้พวกเขาช่วยอะไรได้มาก ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่ออันโหรวไม่คิดอยากจะพูดคุยกับจิ่งเป่ยเฉินให้มากความ เธอจึงหันหลังกลับไป แต่ก็ถูกเขาเดินมาขวางทางเอาไว้ซะก่อน“เมื่อครู่ผมเพิ่งช่วยคุณออกจากปัญหา ขอบคุณสักคำคุณก็ไม่เอ่ย นี่เหรอการตอบแทนจากการช่วยคุณ?” จิ่งเป่ยเฉินยืนอยู่ข้าง ๆ เธอมาโดยตลอด เหมือนกับการเฝ้ามองเธออยู่ตลอดเวลานั่นคือการช่วยเหลือ? ประสบการณ์มากมายอะไรกัน? ลูกที่เกิดออกมาล้วนฉลาดเฉลียวอะไรนั่น?ไม่เคยมีคำพูดดี ๆ ออกจากปากเขาเลยสักนิด!“ขอบคุณประธานจิ่งที่ช่วยเหลือ แต่ตอนนี้งานของฉันยุ่งมาก คงไม่สะดวกที่จะพูดคุยกับประธานจิ่งเท่าไร” เธอหันหลั
