นของเรา ออกไปซะ!”“ประธานจิ่ง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน!” เหลียวเว่ยหันไปมองพลางยิ้มทักทาย“สกุลจิ่งกับกลุ่มโอวหยางนับว่าเป็นคู่แข่งทางการค้า คุณนายโอวหยางทางที่ดีไม่ควรมาปรากฏตัวที่สกุลจิ่งเลยด้วยซ้ำ ไม่เช่นนั้นผมคงคิดว่าคุณ……” จิ่งเป่ยเฉินหยุดพูดชั่วคราว ก่อนที่นัยน์ตาสีดำจะมองไปยังอันโหรวและพูดขึ้นว่า “มาขโมยความลับทางการค้า”“ไม่แน่นอน ไม่แน่นอน แน่นอนว่าต้องไม่ใช่แบบนั้น” เหลียวเว่ยคิดไม่ถึงเลยว่าจิ่งเป่ยเฉินจะกล้าพูดขนาดนี้ เธอรีบหันไปมองเหอเหมียว ก่อนจะเอ่ยว่า “เหอเหมียว ยังไม่ออกมากับฉันอีก!”“พี่สาว ช่วยฉันด้วย!” เหอเหมียวมองและพูดกับเหอเฉ่าเหอเฉ่าที่กำลังจะพูดถูกชายที่อยู่ด้านหลังของเหลียวเว่ยมาบดบังไว้ข้างหน้า พลางขวางทางเธอไว้ “พวกแกปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน!”“ประธานจิ่งคะ คุณช่วย…..” เหอเฉ่ามองจิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้าที่บอบบางของเธอไม่อาจปิดบังถึงความกังวลได้……………………………ตอนที่ 108 ซุบซิบนินทา“ไม่!” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ย ก่อนจะเดินไปหาอันโหรว เขาไม่แม้แต่จะสนใจคำพูดที่ยังพูดไม่เสร็จของเหอเฉ่า “ทำเรื่องที่ควรทำเถอะ”เหอเฉ่าจ้องไปที่ประตูที่เปิดอยู่ ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียงไกล ๆ หรือไม่พวกเขาก็น่าจะไปไกลกว่านั้นแล้วทำยังไงดี?หวังว่าคงจะไม่เกิดเรื่องที่ไม่ดีนะเธอเหลือบมองไปยังจิ่งเป่ยเฉินและอันโหรว เธอรู้แก่ใจดีว่าคงไม่อาจขอให้พวกเขาช่วยอะไรได้มาก ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่ออันโหรวไม่คิดอยากจะพูด
