ตอนแรกเขาเองก็ไม่ได้มีประชุมอะไรที่สำคัญ เลยอยากแวะจะมาดูสักหน่อยว่าเป็นยังไงบ้างแต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบเหตุการณ์อะไรแบบนั้น อีกทั้งเวลาที่เธอทำงานก็ดูมีเสน่ห์ไม่เบา ถือว่าคุ้มค่าสำหรับการแวะมาดูในครั้งนี้อันโหรวที่รับรู้ถึงการจ้องมองของจิ่งเป่ยเฉินแทบอดทนไว้ไม่ได้ คิดอยากจะเดินไปต่อยเขาสักหมัดจริง ๆ เธอก็แสดงให้เห็นแล้วว่ามี ‘สามีอยู่’ แล้วนี่ยังมาจับจ้องตัวเธออีก ไม่กลัวคนอื่นซุบซิบนินทาหรือยังไงกัน?อา… เธอเกือบลืมไป จิ่งเป่ยเฉินเป็นคนไม่ปกติ เขามักจะทำอะไรที่อยากทำ อยากได้อะไรก็ต้องได้ คนนอกหรือใครหน้าไหนเขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น“เมื่อครู่เรื่องที่เกิดขึ้นฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่เรื่องพวกเขา ฉันคงไม่อาจก้าวก่ายได้” เหอเฉ่าพยายามอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกิจการของโอวหยางลี่ใช่ว่าเธอจะไม่สนใจ แต่นี่เพราะว่ามีเหอเหมียวอยู่ เธอก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน“ฉันไม่ได้ตำหนิเธอหรอกนะ เธอไม่ต้องห่วง” เหอเฉ่าก้มหน้าลง ก่อนจะรับแก้วน้ำที่อันโหรวยื่นให้มาถือไว้พลางกำมันแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆจิ่งเป่ยเฉินที่มาอย่างกะทันหัน และก็จากไปอย่างกะทันหัน คล้ายกับพายุที่พัดผ่านมาอย่างรวดเร็ว กวาดทุกอย่างเสร็จก็จากไปเนื่องจากอารมณ์ของเหอเฉ่าต้องใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะปรับอารมณ์ได้ แต่ท้ายที่สุดการถ่ายภาพชุดสุดท้ายก็เสร็จสิ้นลง เหลือเพียงการเลือกรูปภาพโฆษณาอย่างเดียวอันโหรวกับพนักงานคนอื่น ๆ กำลังนั่งรถ
