มณ์ได้ แต่ท้ายที่สุดการถ่ายภาพชุดสุดท้ายก็เสร็จสิ้นลง เหลือเพียงการเลือกรูปภาพโฆษณาอย่างเดียวอันโหรวกับพนักงานคนอื่น ๆ กำลังนั่งรถกลับไปที่บริษัท ฉิวซีนั่งข้าง ๆ เธอ และเหลือบมองอันโหรวอยู่เป็นครั้งคราว “ฉันรู้สึกว่าคนที่ชื่อเหอเหมียวอะไรนั่นเลือกคนไม่ได้เรื่องเลย! เหอเฉ่านั่นก็เหมือนกัน ไม่แตกต่างกันมาก แวบแรกนึกว่าเป็นนักเรียนที่บริสุทธิ์”“ดูคุณกำลังคิดหาบางอย่างให้พวกโอวหยางนะ จริง ๆ แล้วเรื่องพวกนี้คุณไม่สมควรทำเลยด้วยซ้ำ” อันโหรวมองไปที่กระจกหน้าต่างที่โปร่งใส ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เหอเฉ่าเป็นตัวแทนของภาพลักษณ์บริสุทธิ์ของเรา หวังว่าคงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ เรื่องพวกนี้หัวหน้าทีมฉิวควรทำอะไรให้ชัดเจนกว่านี้”
เฮ้อ ใช้โอวหยางลี่คอยปกป้องคุ้มครองแบบนี้ก็ดูไม่เลวอยู่หรอก เพราะยังไงเขาเองก็เป็นผู้ชายนิสัยแบบนั้นอยู่แล้ว
“อย่าให้ฉันต้องพูดอีกเป็นครั้งที่สอง!” เหลียวเว่ยพูดด้วยใบหน้าที่จริงจัง ข้าง ๆ ตัวเธอมีบอดี้การ์ดที่ดูแข็งแรงมากอีกสามคน แต่แค่คนเดียวก็สามารถจับเหอเหมียวได้แล้ว จึงไม่ต้องพูดถึงสามคนหรอก“เธอ! ดูเธอสิ!” เหอเหมียวอดไม่ได้ที่จะชี้นิ้วไปยังอันโหรว “ผู้หญิงคนนี้นี่แหละที่ทำให้พี่โอวหยางไม่ต้องการฉัน เพราะผู้หญิงคนนี้คนเดียวที่ทำให้พี่โอวหยางถึงขนาดต้องเอาใจใส่เป็นพิเศษ!”นี่นับว่าเป็นการโบ้ยความผิดกันชัด ๆเหลียวเว่ยเหลือบสายตามองไปยังอันโหรว ก่อนจะพูดขึ้นว่า “พูดอะไรเหลวไหล
