ผู้หญิงที่ขี้เหร่ทั้งยังดูแก่แบบนี้ โอวหยางลี่มีหรือจะชอบ? ที่เขาชอบจริง ๆ ก็คือพวกนักเรียนสาว เขาไม่มีทางสนใจผู้หญิงแบบนี้หรอก”“ดูท่าคุณนายโอวหยางจะรู้ดีจริง ๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ช่วยพาเธอออกไปด้วยค่ะ!” อันโหรวพูดขณะเดินถอยออกไปสองสามก้าว เธอไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้“จริง ๆ นะ เธอเชื่อฉันสิ อย่าไปมองที่รูปลักษณ์ จริง ๆ แล้วยัยนี่ชอบหลอกลวงคน ถ้าไม่ใช่เพราะยัยนี่ ฉันก็ไม่มีทางเป็นแบบนี้หรอก!” เหอเหมียวได้เผยความลับทุกอย่างของอันโหรวออกไป“เหอเหมียว เธอพูดอะไรอยู่!” เหอเฉ่าไม่อาจทนไหวได้อีกต่อไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้ตัดสินคนไปแบบนั้นแต่เหอเหมียวตอนนี้อารมณ์กำลังพลุ่งพล่าน ทำให้เหลียวเว่ยจับจ้องมาที่ตัวเธอ ก่อนจะขยับตัวเดินไปทางอันโหรว เสียงรองเท้าส้นสูงดังก้องขึ้นภายในสตูดิโอที่เงียบสงบตามจังหวะการก้าวเดินของเธอ“คุณนายโอวหยางคิดว่าฉันจะเกี่ยวข้องกับนักเรียนพวกนั้นด้วย? หรือว่ารสนิยมของประธานโอวหยางจะเปลี่ยนไป?” เสียงหัวเราะและใบหน้าที่เย้ยหยันของอันโหรวเผยขึ้นให้เห็น“เธอชื่อว่าอะไร?” เหลียวเว่ยจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นถึงสีหน้าที่ระแวดระวัง“ขอโทษด้วย ดูท่าฉันไม่คิดอยากจะตอบคำถามคุณนายโอวหยางหรอกค่ะ” เพราะว่าไม่ช้าก็เร็ว เธอจะต้องเหยียบย่ำพวกนี้ไว้ใต้เท้าของเธอให้ได้ แต่แน่นอนว่ายังไม่ใช่ตอนนี้หรอก“อันอีหาน!” ทันใดนั้นเสียงของฉิวซีก็ดังขึ้น“อัน อี หาน?” เหลีย
