้นมาอุ้มอันหน่วนเข้าไปไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง และพูดขึ้นว่า “หน่วนหน่วน วันนี้แม่หนูคงกินดินปืนเข้าไป อย่าสนใจแม่เขาเลย”“ประธานจิ่ง อันหน่วนคือลูกสาวของฉัน คุณช่วยเว้นระยะห่างกับเธอด้วยค่ะ” อันโหรวเอ่ยขึ้นโดยไม่สนใจลูกสาวของเธอที่อยู่กับจิ่งเป่ยเฉินเลยแม้แต่น้อย จากนั้นจึงดึงอันหน่วนออกจากอ้อมแขนของเขาอันหน่วนยื่นมือมาผลักอันโหรวออก ก่อนจะคว้าตัวจิ่งเป่ยเฉินและกอดเขาไว้แน่น พลางทำท่าออดอ้อน “คุณลุง คุณลุงขา อุ้ม ๆ หนูไม่อยากไปกับแม่จ๋าแล้ว”จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่อันหน่วนอย่างมีชัย เขาอุ้มอันหน่วนไว้ในอ้อมแขน พร้อมกับกวัดแกว่งไปมาอย่างช้า ๆ และนุ่มนวลอันโหรวกัดเม้มริมฝีปากล่างแน่น หัวใจของเธอพลันเต้นอย่างรุนแรง นี่เป็นอีกครั้งที่เธอได้เห็นภาพแบบนี้ หน่วนหน่วนดูจะชื่นชอบจิ่งเป่ยเฉินมากจริง ๆเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอก็คิดว่าสักวันลูกสาวของเธอคงจะไปจากเธอแน่ ๆเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มือไม้ก็พลันสั่นเทาขึ้นมาทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่จริงจังออกไปว่า “อันหน่วน แม่จะนับถึงสาม ถ้าหนูไม่มา แม่จะออกไป ส่วนหนูก็ไปอยู่บ้านคุณลุงเลย”“หนึ่ง สอง….” ช่วงที่จะนับหนึ่งถึงสาม เธอพยายามลากเสียงให้นานที่สุด………………….ตอนที่ 96 หนูชอบคุณลุงเป็นอันดับสามเลย“แม่จ๋า หนูจะไปกับแม่” อันหน่วนดิ้นจนหลุดออกจากอ้อมกอดของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะวิ่งไปกอดต้นขาของอันโหรวและเงยหน้าขึ้น
