ๆ นั้นกลับทำให้อันโหรวรู้สึกเครียดขึ้นมาเล็กน้อยโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออุ้มอันหน่วนอยู่ในอ้อมแขน เธอรู้ดีว่าลูกสาวของเธอชื่นชอบจิ่งเป่ยเฉินมาก มันเลยทำให้เธอยิ่งกังวลและหวาดกลัวมากขึ้น แต่ในใจลึก ๆ กลับมีความสุขอย่างน่าประหลาดลูกสาวชอบพ่อของเธอ แน่นอนนี่นับว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ซ้ำยังเป็นเรื่องที่น่ายินดีเป็นอย่างมากอีกด้วยเพียงแต่ว่าสถานการณ์ของพวกเขาในตอนนี้มันยังไม่เหมาะสมกับการเปิดเผยฐานะที่แท้จริงออกไป“ประธานจิ่ง ดูท่านจะว่างเกินไปแล้ว บริษัทจิ่งก็ออกจะใหญ่โต ถ้าหากพนักงานทุกคนได้รับแบบนี้ ประธานจิ่งคงต้องยุ่งอยู่กับการเปลี่ยนมือถือใหม่ทุกวันแน่ ๆ” อันโหรวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล พร้อมกับตบไปที่หลังของอันหน่วนเบา ๆ“เพราะงั้นคุณต้องถือว่ามันเป็นเกียรติยังไงล่ะ” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากเผยอออก ก่อนจะมองไปที่อันหน่วนและพูดว่า “ทำไมคุณไม่หาสักเครื่องให้หน่วนหน่วนด้วย ถ้าหน่วนหน่วนมีเวลาว่างจะได้โทรหาคุณลุงได้ ดีหรือเปล่า?”“ดีค่ะ! หนูชอบคุณลุงเป็นอันดับสามเลย!” อันหน่วนหัวเราะเอิ้กอ้ากก่อนจะมองเขาด้วยรอยยิ้ม แต่ก็รู้ได้ว่าแม่ของตนนั้นไม่ชื่นชอบในตัวของลุงเขาเท่าไรนักจึงรีบปิดปากเงียบ พลางเงยหน้ามองไปที่แม่จ๋าของตน “แม่จ๋า….”ท่าทีที่โมโหของอันโหรวได้หายไปตั้งนานแล้ว เพียงแต่ว่าของที่จิ่งเป่ยเฉินให้มานั้นเธอไม่เคยคิดอยากจะได้“แม่จะซื้อให้หนูละกัน แล้วก็ต้องซื้
