น้อย“พรุ่งนี้ฉันจะมารับชุดไป” อันโหรวพูดพลางชี้นิ้วไปยังชุดที่แขวนอยู่ตรงหน้าต่างโดยไม่ได้มองควีนด้วยซ้ำเมื่อเธอพูดจบก็คิดจะหันหลังเดินออกไป แต่กลับถูกควีนรั้งข้อมือไว้และพูดขึ้นว่า “ช่วยบอกชื่อให้ผมฟังหน่อยสิ ใช่อันอีหานหรือเปล่า?”อันโหรวหันกลับไปมองด้วยท่าทีหงุดหงิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ควีน ฉันชอบที่จะแต่งหน้าขี้เหร่แบบนี้ ภายในบริษัทจิ่งยังไม่เคยมีใครเห็นหน้าที่แท้จริงของฉัน และคุณเองก็เป็นคนแรก เพราะฉะนั้นแล้วเมื่อคุณไปที่บริษัทจิ่ง ได้โปรดอย่าพูดเรื่องไร้สาระนี้ให้ใครฟังเด็ดขาด ขอบคุณนะคะ”เมื่อพูดจบเธอก็เปิดประตูออกไปด้วยท่าทางหยิ่งผยอง เหยียดหลังตรง จนทำให้คนที่มองมาอดรู้สึกตื่นตาไม่ได้เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เหอเฉ่าก็คิดจะกลับไปดูแลแม่ของเธอต่อ จึงได้แยกย้ายกันไปคนละทางทางด้านอันโหรวเองก็ต้องรีบกลับไปที่บริษัทจิ่งเพื่อทำงานของตัวเองให้เสร็จสิ้นเมื่อกลับมาถึงแผนกวางแผน อันโหรวก็เปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มตรวจสอบเอกสารการประชุมด้านโฆษณาของบริษัทจิ่ง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอต้องเข้าใจทุก ๆ อย่างก่อน จะได้ไม่มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นฉิวซียืนมองอันอีหานด้วยท่าทีเย็นชา เธอกำหมัดแน่น ราวกับจะสาปส่งอันโหรวให้พังพินาศเรื่องงานแถลงข่าว แท้จริงแล้วเป็นฝีมือของเธอเอง เธอไม่อยากให้อันอีหานได้หน้า เธอรู้ตัวดีว่าตอนนี้เธอกำลังถูกบดบังและมีสิทธิ์จะหลุดจากหัวหน้าทีมได้ทุกเมื
