คางขึ้นเล็กน้อย พลางเอ่ยถามอย่างความภาคภูมิใจ “ชุดนี้เหมาะกับคอนเซปต์ของผลิตภัณฑ์ของบริษัทจิ่งไหม?”อันโหรวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเอามือทั้งสองตบไปที่หน้าเบา ๆ “สมแล้วกับฉายาภูตพรายแห่งวงการแฟชั่น วิสัยทัศน์ย่อมไม่เหมือนใคร ชุดนี้ตรงกับคอนเซปต์ผลิตภัณฑ์ใหม่ได้อย่างพอดิบพอดีเลย”สีเขียวมรกตทำให้ดูโดดเด่นเป็นสง่า ทั้งยังมีพู่ที่เอวแสดงให้เห็นถึงความงดงามของเส้นไหม ช่างเข้ากับผู้หญิงเป็นอย่างมาก แถมยังช่วยทำให้คนที่ใส่ดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นด้วยหากเหอเฉ่าสวมชุดนี้คงจะกลายเป็นจุดสนใจของผู้คนอย่างแน่นอน ทั้งยังช่วยสะท้อนความสดใสของหยกได้เป็นอย่างดีอีกต่างหากเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ อันโหรวก็ยิ้มอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “พรุ่งนี้ฉันจะมาเอาชุดก็แล้วกัน คุณโอเคใช่ไหม”ควีนหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง ก่อนจะจับจ้องไปที่อันโหรว “ไม่ได้หรอก ชุดนี้ผมไม่คิดจะเปิดเผยสู่สายตาสาธารณชน” เมื่อพูดจบเขาก็เอื้อมมือแตะคางเล็ก ๆ ของอันโหรว พลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างมีเลศนัยและพูดว่า “เว้นแต่…จะให้ผมได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของคุณ”อันโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางปัดมือของเขาออก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทำไมต้องอยากเห็นหน้าของฉันด้วย?”“ก็ไม่มีเหตุผล” ควีนเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะเลิกคิ้วราวกับไม่ได้ใส่ใจมากนัก “ผมแค่ไม่ค่อยชอบคนที่เสแสร้งด้วยการแต่งหน้า มันทำให้ผม
