ทันที“ประธานจิ่ง ไม่ได้นะคะ ประธานจิ่ง….” เลขาหลินหัวใจแทบกระโดดรุนแรง ก่อนหน้านั้นรีบจัดการสถานที่ประชุมหลายๆครั้ง จนกระทั้งเมื่อได้ยินก็ทำตัวอะไรไม่ถูกซึ่งครั้งนี้การประชุมก็ค่อนข้างที่จะสำคัญ และก็ได้เตรียมตัวมาเป็นเวลานานพอสมควร แต่เมื่อหัวหน้าของเธอคิดจะหายไป เธอที่เป็นเลขาจะได้ทำอะไรได้อีกกัน!……จิ่งเป่ยเฉินลงมาที่ลานจอดรถ และบังเอิญได้พบพบกับฉีเซิ่งเทียนเข้า เขาเข้ามาที่นี่เพื่อมารายงานเรื่องภายในบริษัทจิ่ง เมื่อฉีเซิ่งเทียนเห็นจิ่งเป่ยเฉิน ก็กำลังจะเอ่ยปากหยอกล้อพูดคุย แต่กลับพบเห็นเพียงแค่จิ่งเป่ยเฉินเดินผ่านเขาไปเท่านั้นฉีเซิ่งเทียนขมวดคิ้วขึ้น ยื่นมืออกไปที่เพื่อจะหยุดเขา “นี่นายรีบไปทำอะไรเนี่ย”เขาก้มศีรษะลงและเล็กน้อย ก่อนจะมองที่ตัวเอง วันนี้เป็นวันที่พูดคุยเรื่องการค้าหยก มันไม่ควรจะปล่อยให้ตัวหลักหายไปแบบนี้“เซิ่งเทียน โหรวโหรวกลับมาแล้ว ฉันกำลังจะไปหาเธอ!”จิ่งเป่ยเฉินทนรอแทบไม่ไหว ก่อนจะสลัดแขนของฉีเซิ่งเทียนและรีบเดินไปที่รถเพื่อเปิดประตูเข้าไปมีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ ว่าฝ่ามือของเขาในยามนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อที่เกิดจากความประหม่า“ผู้หญิงคนนี้ไม่น่าจะกลับมาหรอก นายมีสติได้แล้ว!” ฉีเซิ่งเทียนรีบหยุดอยู่ที่หน้ารถของเขา ไม่สนใจว่าจิ่งเป่ยเฉินจะฝ่าชนออกไปหรือไม่จิ่งเป่ยเฉินเองก็สตาร์ทรถขึ้น สีหน้าเคร่มขรึมและกัดปากก่อนจะพูดไปว่า “หลีกไป!”“ฉันไม่ปล่อยให้นายไปหรอก ถ้า
