ไม่ผิดอย่างแน่นอนเป็นชื่อนี่อีกครั้ง ถังซั่วก็รีบดูที่เด็กสองคนกับผู้หญิงคนหนึ่งออกประตูไป ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นและพูดไปว่า “โหรวโหรวที่นายบอกหายไปห้าปีก่อนเนี่ยนะ แล้วนี่นายเป็นบ้าอะไรอยู่ไม่ทราบ?”“ไม่ ฉันได้ยินเสียงของโหรวโหรว!” จิ่งเป่ยเฉินไม่อาจสงบจิตใจลงได้ เขารีบคว้าเสื้อสูทที่ถอดไว้ด้านหลังของเก้าอี้และพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ตอนนี้นายอยู่ไหน? ฉันจะไปหา!”ถังซั่วลุกขึ้นและเหลือบมองไปที่ป้ายด้านหน้าของเขา ก่อนที่จะยกมุมปากขึ้นและพูดไปว่า “อยู่ที่ KFC ทางด้านขวาของโรงเรียนอนุบาลสีรุ้งประมาณร้อยเมตร ทิศทางซ้ายของถนนจือเหยียน จะมาเหรอ?”ทันทีที่รายงานที่อยู่ไป ไม่นานก็มีเสียงโวยวายที่ปลายสายของโทรศัพท์ดังขึ้น ไม่ช้าสายก็ถูกวางไปดังบี๊บถังซั่วไม่เข้าใจว่าพี่ชายของตนคิดจะทำอะไรกันแน่ ก่อนจะครุ่นคิดภายในดวงตาที่เป็นสีพีชเหมือนดอกท้อก็เต็มไปด้วยความสงสัย สุดท้ายก็นั่งรอในร้าน KFC รอให้คนๆนั้นมาถึงเท่านั้นเองในบริษัทสกุลจิ่ง จิ่งเป่ยเฉินกำลังเปิดประตูห้องทำงานด้วยสีหน้าที่จริงจังและเดินออกไปด้วยท่าที่เคร่งเครียดเลขาหลินรีบเดินไปข้างหน้าและพูดกับเขาว่า “ประธานจิ่ง อีกสิบนาทีจะถึงช่วงเวลาเจรจากับผู้อำนวยการหลี่แห่งสกุลเห่อแล้วนะคะ ไม่ทราบว่าคุณจะไปไหนเหรอ?”“หลีกไป! เรื่องคุยกับผอ.หลี่อะไรนั้น เธอก็จัดการแทนฉันซะ” จิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้วขึ้นดวงตาแทบไม่มองสบตา และรีบเดินเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว
