ของเธอ ก่อนจะกินมันเสียจนเลอะมูมมาม ส่วนอันหยางก็กินโดยรักษาความสง่างามเข้าไว้ ในขณะเดียวกันตัวของเขาเองก็กำลังสร้างโอกาสให้แม่กับลุงคนนี้เป็นครั้งคราว
ยกตัวอย่างเช่น ให้แม่จ๋ากับลุงกินอาหารอยู่นั้น ‘บังเอิญมือสัมผัสโดนกัน’ แค่นั้น
อันโหรวมองความคิดของลูกชายตัวเองออก ก่อนจะมองไปที่อันหยาง เธอถลึงตาเล็กน้อยให้ ซึ่งการที่ลูกของเธอทำเช่นนี้ มันแทบจะทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย มองดูแล้วลูกชายของตนน่าจะชื่นชมถังซั่วพอสมควร
ส่วนทางด้านลูกสาวเองก็กลับชื่นชมจิ่งเป่ยเฉิน ส่วนมามองลูกชายเองก็ชื่นชมถังซั่ว ดูท่าลูกๆทั้งสองคนนี่คงกังวลเรื่องแต่งงานใหม่ของเธอยังงั้นเหรอ?
หลังจากสัมผัสโดนมือเป็นรอบที่สามกับถังซั่ว อันโหรวก็ตัดสินใจที่จะไม่กินอีก หลังจากเช็ดมือด้วยทิชชู่เปียกจนแห้ง เธอก็ค่อยๆขยับปากพูดขึ้นมาว่า “คุณ…..”
ช่วงเวลานั้นถังซั่วจู่ๆก็ยกมือขึ้นเพื่อขัดจังหวะเธอ “ผมชื่อถังซั่ว แค่เรียกชื่อผมก็เพียงพอแล้ว”
ในเวลานี้ถังซั่วเองก็จำไม่ได้ว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า นี่ คือคนที่จิ่งเป่ยเฉินคอยมองหามาตลอดเวลาห้าปี แน่นอนเขาก็ยังจำไม่ได้อีกด้วยว่าผู้หญิงคนนี้ ก็คืออันอีหานด้วยเช่นกัน
เพียงแค่ตัวเองกลับสนใจว่าเป็น ผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กสองคนเท่านั้น
อันโหรวยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะคิดพิจารณาและเอ่ยอย่างมีมารยาทว่า “ประธานถัง เชิญคุณมากินอาหารพวกนี้ ดูแล้วไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะคะ”
โดย
