พื้นฐานของถังซั่วแล้วคงไม่กินอาหารพวกนี้ แต่เมื่อได้ยินอันโหรวพูดขึ้น การแสดงออกของเขาก็พลันเปลี่ยนไป เขาไม่รู้สึกอับอายหรืออะไรทั้งนั้น กลับรู้สึกแปลก ที่เขาต้องมาสถานที่นี้เป็นครั้งแรก
“คุณลุงถัง ขาไก่ทอดอันนี้อร่อยมาก คุณกินสิ” อันหน่วนยืนครึ่งตัวและยื่นมือออกไป ในมือมีขาไก่ทอดชิ้นหนาที่ดูน่ากิน ที่ตอนนี้เหลือมันแค่ครึ่งนึง เมื่อเห็นถังซั่วไม่ยอมกินอะไร ก็ได้แต่คิดว่า ต้องทำให้ตัวดีๆให้เขากินแล้วล่ะ
“หน่วนหน่วน แบบนี้ไม่เหมาะสมนะ หนูควรกินสิ่งที่หนูกินให้หมดสิ”
แต่เมื่อเธอดุเสร็จ ถังซั่วก็แอบสังเกตพฤติกรรมของเธอจนเขาประหลาดใจพอสมควร
เขายื่นมือออกไป ก่อนจะเลิกคิ้วอย่างเกียจคร้านและเอื้อมมือไปลูบผมของเธออย่างเอ็นดูและพูดขึ้น “ขอบคุณนะ หน่วนหน่วน”
เมื่อเทียบกันแล้ว เขาก็อยากจะรู้มากนักว่าเด็กชายคนนี้ เป็นยังไงกันแน่
เขามองไปที่ดวงตาของอันหยางและเอ่ยขึ้น “เด็กคนนี้เหมือนเพื่อนของฉันจริงๆ”
“ลุงถัง ผมชื่ออันหยาง เพื่อนของคุณเหมือนกับผมขนาดนั้นเลยเหรอ? เช่นนั้นเขาก็ต้องเท่เหมือนหยางหยางแล้วสิ!” อันหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ปนไปกับความหยิ่งบนใบหน้าเล็กๆของเขา
ถังซั่วทนไม่ไหวจนหัวเราะออกมา ก่อนจะเผ่ยรอยยิ้มเล็กๆละพูดมาว่า “เขาเท่กว่าเธออีก อีกทั้งก็เท่เสียจนอยากจะตีเขาเลยล่ะ”
“เอ๋?” อันหยางอ้าปากกว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนน้ำเสียงเขาจะเปลี่ยนไปทันที “ถ้าอย
