ต็มไปด้วยความสุขเช่นนี้
อันโหรวไปที่ห้องของเด็กๆก่อนจะปลุกพวกเขาให้ตื่นขึ้นมา “หยางหยางหน่วนหน่วน ตื่นได้แล้วลูก ลุกขึ้นมากินข้าวเช้ากันเถอะ”
อันหยางเมื่อได้ยินเสียงปลุก เขาก็ตื่นขึ้นด้วยอารมณ์ที่แจ่มใส ก่อนจะอ้าปากและพูดว่า “แม่จ๋า เมื่อคืนหยางหยางจะรอแม่กลับมา แต่ก็หลับไปก่อน”
อันโหรวจูบไปที่แก้มของลูกเธอ ก่อนจะเอ่ยขอโทษไปว่า “แม่จ๋าผิดเอง แม่จ๋าเมื่อคืนทำงานล่วงเวลา หลังจากนี้ถ้าแม่จ๋ากลับดึกละก็หยางหยางไม่ต้องรอแม่จ๋านะ”
อันหยางเม้มปากเล็กน้อยลง ไม่ได้ตอบกลับอะไรไป เขาเป็นผู้ชายคนเดียวในครอบครัวตอนนี้ แน่นอนว่าต้องมีภาระหน้าที่สำหรับการปกป้องแม่และน้องสาวของตน ไม่ช้าเจ้าตัวเล็กก็ลุกขึ้นจากเตียง และรีบวิ่งไปอ่างล้างหน้าทำความสะอาดตัวเองเช่นแปรงฟันและล้างหน้าล้างตา
อันหน่วนดิ้นไปมาอยู่บนเตียง ก่อนจะมุดหัวเล็กๆขึ้นมาจากผ้านวมลูกไม้สีชมพู ก่อนจะบ่นพึมพำอย่างงัวเงีย “แม่จ๋า….” ปากพูดไป ตัวก็อ้าแขนกว้างๆไปหาตัวอันโหรว
“หน่วนหน่วน ตื่นได้แล้ว”อันโหรวได้ยินเสียงลูกสาวของเธอก็รู้ได้เลยว่าลูกของตัวเองจะหลับต่อ ก่อนจะรีบอุ้มลูกสาวของตนให้ลุกขึ้นจากผ้าห่ม
อันหน่วนยื่นมือออกไปก่อนจะขยี้ตาที่กำลังหลับใหลอยู่ ก่อนจะเอาหัวน้อยๆของเธอผิงไปบนไหล่ของอันโหรว ดวงตาของเธอนั้นเผยความงัวเงียและหลับไปนิดหน่อย
อันโหรวอุ้มลูกสาวของเธอไปที่อ่างล้างหน้า และวางเธอไว้ตรงหน้าก่อนจะพยุงร่างเล็กๆของเธออย่างระวั
