ง “หน่วนหน่วน ถ้าหนูไม่เชื่อฟังอีกละก็ วันนี้แม่จ๋าจะพาพี่ชายออกไปคนเดียวนะ”
การยั่วยุเช่นนี้ ส่งผลให้อันหน่วนรู้สึกสะดุ้งขึ้นโดยทันที ก่อนที่จะกระพริบตาอย่างแจ่มชัด โบกมือเล็กๆที่ดูนุ่มนวล อย่างตื่นเต้น “แม่จ๋า วันนี้แม่จะพาหนูกับพี่ออกไปเที่ยวเหรอค่ะ”
“ไม่ใช่ออกไปเที่ยวจ้ะ แม่จ๋าจะพาหนูไปโรงเรียนอนุบาลต่างหากล่ะ หน่วนหน่วนรีบล้างหน้าแปลงฟันก่อนเร็วเดี๋ยวพวกเราจะได้ออกไปไวๆหน่อย” อันโหรวบีบจมูกเล็กๆของลูกสาวเธอก่อนจะลูบไปที่หน้าตาของอันหน่วนเล็กน้อยให้ตื่นขึ้น
วันนี้เธอตื่นเช้ามาก จนอยากจะพาหยางหยางกับหน่วนหน่วนไปโรงเรียนอนุบาล หลายวันก่อนเธอได้สอบถามเกี่ยวกับโรงเรียนอนุบาลเอกชนแห่งหนึ่งมาซักพัก ก่อนจะได้รับคำตอบที่ว่าที่แห่งนี้มีการศึกษาที่ดี สอนอยู่ในระดับสูง สภาพแวดล้อมเองก็ไม่เลว
โรงเรียนอนุบาลเอกชนแม้ว่าจะสภาพไม่ค่อยดีเท่าโรงเรียนของรัฐ เพียงแต่ว่าไม่มีทางเลือก เพราะเกณฑ์การเข้าโรงเรียนอนุบาลของรัฐอยู่สูงจนเกินไป และยากที่หยางหยางกับหน่วนหน่วนจะเข้าไปได้
เมื่อจัดการทำธุระเสร็จสิ้น อันโหรวก็พาเด็กๆทั้งสองไปกินข้าวเช้า หลินจือเซี๋ยวกินเกือบจะเสร็จแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้นไปมองอันโหรว จากนั้นก็มองไปที่นาฬิกาที่แขวนบนผนัง
“หน่วนหน่วน หนูรีบกินหน่อย เวลามีไม่เยอะแล้ว” บริษัทสกุลจิ่งไม่ชอบให้พนักงานมาสายเท่าไหร่นัก มีเวลาเลทได้มากสุดสี่สิบนาทีก่อนเข้างานนั้นก็มากจนเกินพอแล้ว
อันโหรวไม่
