ค่อยรีบร้อนอะไร ก่อนจะค่อยๆให้ลูกนั่งไปที่เก้าอี้ และแกล้งพูดอย่างสบายใจไปว่า “จือเซี๋ยว วันนี้ฉันจะพาหยางหยางกับหน่วนหน่วนไปโรงเรียนอนุบาลนะ เธอช่วยฉันลาทีละกัน”
คงมีแต่สวรรค์ละมั้งที่จะรับรู้ว่าตัวเธอนั้นพยายามหลีกเลี่ยงการเจอหน้าจิ่งเป่ยเฉิน
หลินจือเซี๋ยวรู้สึกงงงวยเล็กน้อย ก่อนจะรู้ว่าเธอนั้นมีอะไรแปลกๆไป แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความในยามนี้
“งั้นฉันจะไปทำงานก่อนนะ”
พูดจบ เธอก็หันตัวและรีบไปหยิบกระเป๋า ก่อนจะจุ้บที่อันหน่วน และมองไปนัยน์ตาที่เย็นชาของอันหยาง ก่อนจะลดปากลงและเดินไปที่ประตูเพื่อเปลี่ยนรองเท้า
“น้าจือเซี๋ยวบะบาย” อันหน่วนยิ้มขึ้น หลินจือเซี๋ยวเองก็โบกมือลาตอบ
…………..
ตอนที่ 70 เรื่องพวกนี้ก็ควรต้องปล่อยวางเสียบ้าง
หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จ อันโหรวก็พาหยางหยางและอันหน่วนแต่งตัวให้เรียบร้อย นี่เรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกที่แต่งตัวดี อย่างน้อยก็ต้องสร้างประทับใจที่ดีให้กับอาจารย์เสียก่อน
ครั้งนี้ เธอไม่ได้ให้ลูกชายของเธอใส่แว่นกันแดด ตัวเธอเองก็ไม่ได้แต่งหน้าที่ดูน่าเกลียดขี้ริ้วขี้เหล่ เธอเอาหมวกลูกไม้ไปให้หน่วนหน่วนใส่ หนึ่งใหญ่สองตัวเล็กกำลังก้าวออกจากประตูแล้ว
เพียงแต่ว่าเธอเองก็เตรียมแว่นตากันแดดใส่ลงไปในกระเป๋าของเธอเพื่อป้องกันเอาไว้
โรงเรียนอนุบาลสายรุ้ง
อันโหรวในตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาล ที่นี้คือย่านใจกลางเมืองที่ดูคึกคักมีผู้คนหลั่งไหลเข้ามามา