ะเอ่ยขึ้นออกไปอย่างตรงไปตรงมาว่า “คืนนี้เป็นงานเต้นรำ อย่าพูดเรื่องธุรกิจกันเลยดีกว่าค่ะ อีกอย่างงานเต้นรำเองก็ใกล้จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว พวกเราไปร่วมสนุกกันดีกว่านะคะ”
หลี่เฉิงมองเธออย่างชื่นชม ก่อนจะก้าวเดินลงไปในทันที
“ประธานจิ่ง คุณชายโอวหยาง พวกคุณคิดเช่นไรบ้าง” หลี่เฉิงยื่นมือออกไปเล็กน้อย ก่อนจะทดสอบปฏิกิริยาของพวกเขา
จิ่งเป่ยเฉินยื่นมือไป ก่อนจะโอบรอบไปที่อันโหรว และยิ้มที่มุมปากขึ้น “คืนนี้ ผมล้วนฟังเธอทั้งนั้น”
คำพูดของเขานั้นฟังดูคลุมเครือเล็กน้อย โอวหยางลี่แม้จะดูเย็นชาและแข็งกระด้าง โดยคิดจะพูดอะไรบางอย่างออกไป แต่จิ่งเป่ยเฉินก็ไม่ให้โอกาสนี้กับเขาแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับคนอื่น ๆ
ผู้ที่เป็นเหมือนกับประธานในงานใหญ่เช่นนี้กำลังเดินออกมาที่เวทีขนาดใหญ่ จากนั้นก็หยิบไมโครโฟนและเอ่ยประกาศออกไปว่า “สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน งานเลี้ยงนี้กำลังจัดการเต้นรำประจำปีขึ้น และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว หวังว่าทุกคนจะได้รับความสนุกสนานกลับไป….”
เมื่อคำพูดของเขาลดลง เสียงดนตรีก็ค่อยบรรเลงขึ้น ที่จะให้เหล่านักเต้นได้เต้นรำไปตามจังหวะของดนตรีและเปลี่ยนท่าทางไปตามแต่ละเพลงที่บรรเลงขึ้น ไม่ว่าจะนุ่มนวลหรือร้อนแรง ทุกอย่างก็ล้วนแล้วแต่สไตล์การเต้นของคุณแต่ละคนแล้ว
ครั้งนี้เสียงดนตรีเริ่มจากเพลงช้าๆก่อน อันโหรวนึกถึงจังหวะการเต้นเพลงแบบวอลซ์ โดยไม่ทันรู้ตัวเอง ไม่นานก็….
