ี่เผยริมปากที่กระตุกเล็กน้อย ดวงตาของเขานั้นเปลี่ยนเป็นท่าทีที่เย็นชา
เขายื่นแก้วไวน์ไปให้และเลิกคิ้วขึ้น
จิ่งเป่ยเฉินรับมันไว้อย่างราบรื่น ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ส่งมันไปให้อันโหรว “เมื่อครู่คุณไม่ดื่มอะไรเลย?! ดื่มซะสิ”
“คุณ……” อันโหรวกัดฟันเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังแก้วไวน์ตรงหน้าของเธอ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นเธอก็หยิบมันขึ้นมา และเงยหน้าขึ้นก่อนจะดื่มมัน แต่ก็พยายามพูดเล็กน้อย “ขอบคุณนะคะ ประธานจิ่งที่กรุณาให้ฉันแบบนี้”
โอวหยางลี่ใบหน้ากับมืดมนลงทันที มือที่ล้วงอยู่ในกระเป่ากลับกำหมัดแน่นมากขึ้น ดวงตาฉายแววตาสีแดง
การกระทำของจิ่งเป่ยเฉินมันเหมือนกับการดูถูกเหยียดหยามเขามากนัก
แต่ว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาในห้างสรรพสินค้า โอวหยางลี่ได้กำจัดความไร้สาระในวัยเด็กไปจนหมดสิ้น แม้ว่าเขาจะโกรธมาก แต่ก็ยังคงแสดงความสงบนิ่งบนใบหน้าของตนเอาไว้
………
ตอนที่ 62 คนธรรมดาไม่อาจขึ้นเวทีใหญ่ได้หรอก“ประธานจิ่ง เพื่อนผู้หญิงของคุณ ใช่คนจากแผนกวางแผนชื่ออันอีหานรึเปล่า? ครั้งที่แล้ว พวกเราได้เห็นเธออยู่เลยนะ”โอวหยางลี่เดินเข้าไปใกล้ๆ มองไปที่อันอีหาน เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นเขาก็ยิ่งสั่นไหวมากขึ้น….เขากลัวจำผิดไปอันโหรวเห็นว่ามีคนเรียกชื่อของเธอ ทันใดนั้นก็พยักหน้าก้มหัวยอมรับ “คุณชายโอวหยางความจำดีจังนะคะ แม้กระทั่งคนที่ไม่สมควรรู้จักเช่นฉันก็ยังจำได้ชัดเจนถึงเพียงนี้”“คนที่ประธานจิ่งพามาด้วย ก็ย่อมไม่ธรร
