เหลือบมองไปยังโอวหยางลี่ ก่อนจะเอ่ยยิ้มอย่างสบายๆไปว่า “คนธรรมดาไม่อาจขึ้นเวทีใหญ่ได้หรอก”การเยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงเช่นนี้เมื่อได้ยิน เขานั้นไม่ได้กำลังเยาะเย้ยเหอเหมียว แต่กลับเป็นโอวหยางลี่ต่างหากเมื่อมาถึงสถานที่แห่งนี้ การพาผู้หญิงที่ไม่มีมารยาทอ่อนน้อมถ่อมตนมา มันก็เหมือนทำให้ผู้คนเยาะเย้ยยังงั้นเหรอ?ใบหน้าของโอวหยางลี่พลันตึงเครียด ดวงตาสีเข้มของเขาเผยแววตาที่ดูเป็นศัตรู จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้เหลือบสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะพาอันโหรวเดินผ่านไป“พี่โอวหยาง คุณเป็นอะไรไปน่ะ? หนูกลัว…..” เหอเหมียวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยคำพูดนั้นมาเธอก็ไม่มีทางที่จะเข้าใจ ซึ่งสิ่งที่เธอมันเหมือนกับยั่วยุโอวหยางลี่ ไม่ช้าเขาก็ระเบิดอารมร์ออกไป“ออกไป!”โอวหยางลี่ยกมือของเธอออก สายตาของเขาหันไปมองเธอก็ดูน่าเบื่อมากนักอันโหรวที่ตอนนี้กำลังพูดคุยกับหลี่เฉิง ในมือของเธอมีแก้วไวน์หนึ่งแก้ว เขาเอ่ยพูดกับหลี่เฉิงไปว่า “ผู้อำนวยการหลี่ ฉันเคารพคุณนะ?”หลี่เฉิงเข้าใจจุดประสงค์ของจิ่งเป่ยเฉินในวันนี้ดี แม้ว่าจะรู้แต่ก็ไม่เอ่ยพูดอะไรมาก ก่อนจะหยิบแก้วไวน์ของอันโหรวและเอ่ยหัวเราะเสียงดัง “คุณหนูอันมาๆ ดื่มกัน ฉันชอบ!”“ฉันขอชนให้คุณนะคะ ผู้อำนวยการหลี่” อันโหรวยิ้มและเงยหน้าขึ้น ก่อนจะดื่มไวน์แดงที่อยู่ในแก้วจนหมดเมื่อดื่มเสร็จ ก็ได้เวลาคุยธุระจริงจังกันเสียที“หลี่ต่ง คุณเป็นถึงผู้ที่ควบคุมสกุลเห่อ
