องไปยังวิวทิวทัศน์ระหว่างทาง ก่อนจะหันหน้าไปถาม “มัน เร็วเกินไปหรือเปล่า นี่คุณจะพาฉันไปที่ไหน?”
“ผมจะเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้คุณเอง” จู่ๆใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินที่สวมแว่นกันแดดก็เพิ่มความรู้สึกชั่วร้ายขึ้นมา เขาเร่งคันเร่งอย่างสุดแรง
เขาจอดรถที่หน้าร้านดังชื่อโม่หวน อันโหรวเคยได้ยินมาว่าเป็นร้านดังของควีนราชินีของวงการแฟชั่น ผู้คนที่เข้ามาล้วนเป็นไฮโซคนรวยทั้งนั้น
ในทำนองเดียวกันด้านการบริการที่นี่ก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน แม้เป็นลูกเป็ดขี้เหร่เข้ามาก็สามารถแปลงโฉมกลายเป็นหงส์ขาวได้อย่างน่ามหัศจรรย์
อันโหรวรู้สึกประหลาดใจกับเทคนิคการแต่งหน้าที่เงอะงะต่อวงการแฟชั่น ใช่ว่าจะมองทะลุเข้าใจได้ทันที!
ไม่ได้ เธอเข้าไปไม่ได้!
จิ่งเป่ยเฉินเดินออกจากรถยืนพิงประตูมองเธอที่นั่งนิ่งอยู่ในรถและขมวดคิ้ว: “นี่คุณมัวทำอะไรอยู่ ลงมาจากรถได้แล้ว!”
“ ฉันไม่ชอบแต่งหน้าหน่ะ แค่ใส่ชุดราตรีก็พอแล้ว” อันโหรวปฏิเสธด้วยสีหน้าเย็นชา
“ลงมา!”
อันโหรวรู้ดีว่าการนั่งในรถไม่ใช่ทางที่ดี เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินดูท่าไม่สบอารมณ์ เธอจึงเปิดประตูและลงจากรถอย่างว่องไว เธอเงยหน้ามองขึ้นไปยังตึกสูงที่อยู่ตรงหน้า เธอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
จิ่งเป่ยเฉินเดินอ้อมรถมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นฉาและจับมืออันโหรวเดินเข้าไปด้านใน แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไรผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาก็ไม่ยอมเข้าไปด้านใน
“นี่คุณคิดกำลังจะทำอะไร” จิ่งเป่ยเฉิน
