ที่ดูหัวเสียเม้มริมฝีปากบางของเขาและพูดอย่างเย็นชา “อันอีหานผมขอสั่งให้คุณตามผมเข้ามาเดี๋ยวนี้”
มาถึงประตูหน้าร้านขนาดนี้แล้วจิ่งเป่ยเฉินจะไม่ปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน หรือวันนี้ความลับจะถูกเปิดเผยงั้นหรอ?
ในใจของอันโหร่วนั้นต่อสู้อย่างสับสน ในที่สุดเธอกัดฟันเดินนำจิ่งเป่ยเฉินเข้าไปในร้านก่อน
เธอถอยกลับไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงพุ่งชนไปข้างหน้าอย่างเดียว
การตกแต่งภายในร้าน “โม่หวน” เป็นของการตกแต่งแบบภายนอกไม่ใช่หรูหราอย่างที่ข่าวลือกัน ไม่มีการใช้แสงไฟที่วิบวับตกแต่ง ดูนุ่มนวลและอบอุ่นทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษเมื่อเข้ามา
แสงจากโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่สะท้อนกับชุดราตรีทุกชุดทำให้รู้สึกลึกลับและหรูหราราวกับอยู่ในวัง
อันโหรวไม่ได้สนใจกับบรรยากาศรอบตัวสักนิด แต่เธอรู้สึกกังวลเกี่ยวกับการแต่งหน้า มันทำให้จิตใจของเธอดูกระสับกระส่าย
ทันทีที่จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาชายในชุดสูทก็เดินเข้ามาต้อนรับ ก้มโค้งตัวลงด้วยความเคารพ “ท่านประธานจิ่งเชิญด้านในครับ”
ชายคนนั้นพาจิ่งเป่ยเฉินขึ้นไปที่ชั้นสอง การตกแต่งที่ชั้นสองไม่เหมือนกับชั้นแรก ชั้นนี้ดูลึกลับและหรูหรากว่าอย่างเห็นได้ชัด
จิ่งเป่ยเฉินนั่งลงบนโซฟาระดับไฮเอนด์ เขานั่งไขว่ห้างด้วยแววตาที่เย็นชา “ เรียกควีนราชินีออกมา”
ชายในชุดสูทเป็นเพียงผู้นำแฟชั่นที่นี่ เขาเกาหัวด้วยความลำบากใจ “เรียนท่านประธานจิ่งตามตรง บังเอิญว่าวันนี้ควีนราชินีไม่ได้เข้ามาครั
