งลิฟต์ ก่อนจะชื่นชมสิ่งที่เธอพยายามโกหกมาโดยตลอด
ลมหายใจที่ร้อนรุ่มของชายคนนั้นกลับรุนแรงมากขึ้น ด้านหลังของอันโหรวรู้สึกได้ถึงความเย็นของผนังลิฟต์ มันราวกับด้านหน้าเป็นไฟที่ร้อนรุ่มด้านหลังเป็นไอเย็นที่เย็นเฉียบ
ในพื้นที่คับแคบเช่นนี้ บรรยากาศก็พลันเปลี่ยนเป็นคลุมเครือ
“หืม? กลัวฉันงั้นเหรอ?” เสียงพูดจบ ดังขึ้นเล็กน้อยมันทั้งดูยั่วยวน
อันโหรวเต้นตึกตักก่อนจะหันหน้าไปมอง แต่เธอก็แกล้งทำเป็นสงบ
“ประธานจิ่ง คิดมากเกินไปรึเปล่าค่ะ”
ฟังจากน้ำเสียงดูแล้ว มันไม่ได้เหมือนกับคนที่ดูกังวลจนเสียต้องถอยห่างเลยแม้แต่น้อย
คิ้วของผู้นั้นเลิกขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะไม่ยอมรับมัน
อันโหรวกัดฟัน สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นรำคาญเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ประธานจิ่งอย่ามากเกินไปนะคะ ถ้าคุณหิวขนาดนั้น ฉันจะช่วยคุณหาผู้หญิงบริการมาให้คุณสักคนสองคนก็ได้ ไม่ต้องมาขวางฉันในลิฟต์เช่นนี้อีก มันไม่ได้ช่วยให้ดูดีดูน่าสนใจเลยแม้แต่น้อย”
คำพูดที่เอ่ยออกมานั้นมันคล้ายกับแมวป่าที่มีเขี้ยวแหลมคม
จิ่งเป่ยเฉินยอมปล่อยเธอไป แต่ภายในแววตาของเขานั้นกลับร้อนรุ่ม และเผยด้วยท่าทีดุดัน “ไม่ต้องหรอก รสนิยมของฉันนั้น มันเกินกว่าผู้หญิงธรรมดามากไปนัก”
อันโหรวกัดฟันด้วยความรำคาญใจ นี่มันเหมือนกับเอาตัวเองไปโดนหลุมพรางแท้ๆ!
……
หลังจากผ่านไปสักพัก ก่อนจะถึงห้องของประธาน หลินจือเซี๋ยวก็เห็นอันโหรว และรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง เผยแววตาท
